Hubert & Augustin, 'Had meneer nog iets gewenst?'

Dit is een moeilijke. Niet omdat we twijfelen – onze conclusie is duidelijk: leest allen 'Had meneer nog iets gewenst?'! Dit is zonder meer een unieke en ontzettend veelbelovende strip.

Doch, net dat feit – dat het verhaal de grote belofte niet volledig inlost, is waar we het over willen hebben. Kritiek dus, die niet zou mogen. Die afleidt van al het goede, maar net door al het positieve zo pertinent aanvoelt.

Maar ach. Eerst de feiten. 'Had meneer nog iets gewenst?' speelt zich af in de vroege 19de eeuw. In de tijd dat Queen Victoria de Engelse kroon erft. Een van haar onderdanen is de steenrijke twintiger Edward – een legende. Een man met de reputatie van Don Juan: er is geen vrouw die hij niet in bed krijgt. Edward leeft voor zijn veroveringen. Leeft voor seks, voor het schandaal. Hij geniet van de denigrerende blikken van de adelijke elite.

Edward heeft wel enkele vrienden, maar is eigenlijk best eenzaam. Hij woont alleen in zijn gigantische Londense huis. Geen familie, dat niet, maar wel een karrevracht aan bedienden. Een butler, dienstmeisjes, een kokkin – de hele 'Downton abbey'-hierarchie, maar met enkel één persoon in de upstairs.

Het mag dan ook niet verwonderen dat Edward plots een van zijn dienstmeiden in vertrouwen neemt. Lisbeth, een niet al te aantrekkelijke dame, krijgt de opdracht haar heer des huizes elke nacht op te wachten. Wanneer hij dronken thuiskomt, moet zij hem opvangen. Dit ritueel resulteert in lange gesprekken. Edward daagt Lisbeth uit – de meest vuile verhalen vertelt hij haar, zijn avonturen dienen om haar te choqueren. Maar Lisbeth reageert niet zoals hij wil. Zij is anders...

Wat volgt is een emotionele, hoogstpersoonlijk steekspel tussen twee mensen die niet bij elkaar horen. Hij, rijk, arrogant, aantrekkelijk, zij, gewoon een dienstmeid. Zelden lazen we een strip waarin de hoofdpersonages zo subtiel, zo echt op papier werden gezet. De dialogen overheersen. Actie – inclusief de seksscènes – staat op de achtergrond. De strip verrast door haar psychologische overtuiging. Niet wat Edward doet is van belang, wel waarom.

Intens, maar toch luchtig. De tekeningen laten ruimte. Dunne lijnen maken ontzettend sierlijke figuren, schetsen het gigantische huis. Wanneer er niet gesproken wordt, zie je de kamers. De meisjes die er werken. De stilte. Eenzame kamers gevuld met mensen.

Alles werkt, alles past in elkaar. De dialogen, de fascinatie voor menselijke psychologie, de bedrieglijk frivole tekeningen. We lazen en onze bewondering groeide. De link met 'Les liaisons dangereuses' – de film, één van de besten ooit – stond vast. Zelfs 'From hell' – de über-graphic novel – leek ons gerechtvaardigd vergelijkingsmateriaal.

Maar dan stopte het. Er is een einde, en dat is niet zoals het moet. Het gaat te snel, is te voor de hand liggend. Gaat niet voldoende verder op de personages. Verklaart het mysterie op een veel te makkelijke manier. Alsof de makers te weinig pagina's hadden en de conclusie overhaast op papier zetten. Er is een reden waarom 'From hell' zo dik is – echte, onder het vel kruipende psychologie eist tijd.

Dus, hoe ontzettend goed dit ook is – en dat ís het, overtuigend op zo veel prachtige manieren – toch blijven we licht teleugesteld achter. Maar laten we dat als een compliment zien. Enkel omdat de makers iets unieks gemaakt hebben, iets compleet verrassend, slagen ze er in niet volledig te schitteren.

Details Strips
Tekeningen: Virginie Augustin
Scenario: Hubert
Uitgeverij: Blloan
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
96