Hannah Buenting, Honderd woorden voor grijs

Alleen zijn kan je leren

Teun is een meisje van 25 en tegen wil en dank opnieuw alleen. Vroeger was het 'Teun en Vos', maar Vos is weg. 'Alleen zijn kan je leren', heeft iemand haar verteld. Daarom wil ze op reis, niet te duur en bij voorkeur iets met bergen. De verbazing en frustratie zijn groot wanneer ze terechtkomt in een bus vol grijze bejaarden die op weg zijn naar een wandelvakantie... in de bergen.

Er zit vaart in het verhaal, dat uitermate vlot leest dankzij de korte hoofdstukken die steeds wisselen in tijd, namelijk heden (Teun en de oudjes) en verleden (Teun en Vos). Terwijl de introverte Teun op vakantie ongewild veel over flora bijleert, bloeit ze onbewust zelf opnieuw meer en meer open. Dit staat in schril contrast met de hoofdstukken uit het verleden, waarbij de blijmoedige en vrolijke Teun stilaan transformeert in een eenzaam hoopje ellende.

Het verhaal wordt volledig verteld vanuit Teuns visie. Nauwkeurige beschrijvingen en talrijke anekdotes laten je toe je te verplaatsen in de gevoelswereld van het hoofdpersonage. Sommige verhaallijnen, vooral toe te schrijven aan de figuur Vos, lijken net iets te bizar en vergezocht, waardoor ze ook ietwat ongeloofwaardig overkomen. Vos blijft een moeilijk te doorgronden karakter in het boek, dat de ene keer gevoelens van medelijden en dan weer van volkomen onbegrip oproepen. De tedere en prille ontluikende liefde is een van de belangrijk thema’s, waarbij de gedachtegang en leefwereld van een 25-jarige perfect beschreven worden.

Je wordt meegesleept in de relatie van Teun en Vos, die evolueert van onschuldig en lief naar steeds hulpelozer, grijzer en destructiever en dit door toedoen van het onconventionele karakter van Vos. Conversaties en gedragingen verraden hun nog jeugdige kinderlijkheid en machteloosheid. Krampachtig doen ze verwoede pogingen thuis te horen in de volwassen wereld, op het meelijwekkende en krankzinnige af. Als lezer zie je het duo afstevenen op een uitzichtloze situatie waarbij de ondergang onafwendbaar lijkt, twee moegestreden oudjes op jonge leeftijd. De wandelende grijsaards daarentegen krijgen naarmate het verhaal vordert steeds jeugdigere en kwiekere karaktertrekjes, die meer dan eens een glimlach op het gezicht toveren.

Niet alleen het thema van het boek 'Honderd woorden voor grijs' maar ook de vlotte schrijfstijl maken het inlevingsvermogen zeer groot. Jong of oud, iedereen weet hoe het voelt: van iemand houden betekent soms ook afscheid nemen. Een verwerkingsproces waarbij je opnieuw leert alleen te zijn en alleen met anderen. Het is leren dat er niet één grijs bestaat. Grijs heeft vele schakeringen en betekenissen, het vergt enkel tijd om het prachtige en oneindeloze kleurenpalet te ontdekken.

Hannah Buenting (1984) schreef op haar jonge leeftijd een zeer volwassen roman. 'Honderd woorden voor grijs' zal hoogstwaarschijnlijk eerder een vrouwelijk publiek aanspreken, maar valt zeker niet te categoriseren onder chicklit. Kortom, een sterk debuut waarbij we reeds reikhalzend uitkijken naar meer van haar hand.

Details Fictie
Auteur: Hannah Buenting
Copyright afbeeldingen: Querido
Uitgever: Querido
Jaar:
2008
Aantal pagina's:
207