Henk Rijks, 'De overblijfvader'

Ideale vakantielectuur

Henk Rijks schreef met ‘De overblijfvader’ een boek voor de verstokte en de minder verstokte lezer. De toegankelijkheidsdrempel is laag. Het bladertempo hoog. Is het een roman? Is het een avonturenverhaal? Wie zal het zeggen. Hoe dan ook kan je het boek niet meer neerleggen eenmaal je bent begonnen. Zeg dus niet dat we je niet gewaarschuwd hebben.

Tonk van Lexmond, een rasechte Nederlander, is het kleurrijke personage dat het verhaal draagt. Een pittig drugsverleden dwong hem een nieuwe identiteit aan te nemen, waarna hij verkaste naar het altijd zonnige Ecuador. Bleven thuis? Zijn ex-vrouw en zijn twee zonen, een tweeling nota bene.

Tonk lijkt het allemaal niet zo erg te vinden, dat gescheiden zijn van zijn kroost. Hij jaagt op jaguars, vrijt met rondborstige vrouwen met veel donsharen – ieder zijn fetisj, nietwaar? – en leidt een leven dat bulkt van het geld. Alleen duren mooie liedjes zelden heel lang en moet hij na een vreemd telefoontje van een zekere ‘Drijver’ terugkeren naar Nederland. Zijn ex-vrouw is niet meer, wat betekent dat hij met brute kracht in de vaderrol wordt geduwd.

Dat het een lekker wegleesboek is en geen geestverruimende literatuur blijkt al snel. Hoewel Tonks kinderen net halve wezen zijn geworden en ze na jaren afwezigheid opnieuw een vader in hun leven hebben, wordt er niet ingegaan op de psychologische impact die dat teweegbrengt. Er is geen sprake van moeilijke confrontaties, noch van verwijten, onbegrip of eender welke andere vorm van xenofobie. Integendeel, een set drones lijkt voldoende om de penibele relatie naar een ongekend niveau te tillen. Is liefde dan toch te koop?

Tonk maakt ondertussen ook kennis met de schoolpleinmoeders, die stuk voor stuk worden geportretteerd als neurotische pillenslikkers die vastzitten in een ter dood veroordeeld huwelijk en die maar wat graag de lakens delen met het nieuwe vlees in de kuip. Er wordt vlotjes over dezelfde kam geschoren en clichés worden niet geschuwd.  

Mocht dat drama nog niet van de pot gerukt genoeg zijn, dan kan je altijd nog je hart ophalen bij Staal. Een vreemd typetje waar Freud in zijn tijd zeker zijn hartje aan had kunnen ophalen. Maar ook in dit geval krijgen we niet echt vat op wat er nu precies omgaat in de man. Hij vond het vroeger beter, zoveel is duidelijk. Zijn haat voor technologie is hartgrondig, zijn middelen zijn kafkaësk.

Het verhaal komt en gaat. Er gebeuren spannende dingen, minder spannende dingen, verwachte dingen en onverwachte dingen. Soms is het geloofwaardig, dan weer helemaal niet. Maar echt belangrijk is het niet. Henk Rijks had een duidelijk doel voor ogen: de lezer een aangename tijd bezorgen. Wat ons betreft, is dat vast en zeker gelukt.

Details Fictie
Auteur: Henk Rijks
Uitgeverij: Pluim
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
257