Haruki Murakami, Ten zuiden van de grens

Een parel van het zuiverste water

In 'Ten zuiden van de grens' beschrijft de Japanse grootmeester Haruki Murakami het leven van Hajime, laat ons zeggen een doorsnee-Japanner. Hoewel het verhaal zich afspeelt in het Japan van de tweede helft van de twintigste eeuw, is er geen enkele aanleiding om je niet volledig in te leven in deze moderne tragedie. Wij zelf hebben geen idee meer hoe het boek ooit in onze handen terechtgekomen is, maar het is een blijver. Eentje om geregeld te herlezen.

Hajime, wat 'begin' betekent in het Japans, vertelt zijn verhaal als een terugblik op zijn leven. Hij begint bij het begin, zijn ontmoeting met Shimamoto. Het meisje komt in het vijfde jaar van de lagere school in zijn klas terecht. Beide tienjarigen voelen zich een buitenbeentje als enig kind, een uitzondering in de Japanse buitenwijken van de jaren zestig. Hierdoor voelen ze zich een beetje verbonden en beginnen ze veel samen op te trekken.

Bij het begin van de humaniora verliezen ze elkaar uit het oog en het leven van Hajime ontwikkelt zich volgens min of meer voorspelbare paden. Hij blijft echter geregeld terugblikken op de wel heel erg bijzondere band die hij had met zijn voormalig speelkameraadje. Stilaan verdrinkt Hajime in de grote, ongevoelige samenleving en vereenzaamt hij. Als hij zich net weer min of meer opgewerkt heeft, ontmoet hij Shimamoto opnieuw. Haar leven is omgeven met een sluier van mystiek en geheimzinnigheid, maar ze blijft Hajime opzoeken in zijn jazzbar in Tokyo.

Murakami schrijft in dit pareltje nuchter en direct, maar ook bedachtzaam en toch fantasievol. Als een ware bouwmeester stapelt hij alle elementen uiterst zorgvuldig op elkaar en leidt je zo steeds verder in een verhaal van een mensenleven en een allesomvattende liefde die daarin de hoofdrol speelt. Murakami schrijft zonder franjes en zet geen woord te veel op papier. En het is net deze zuinig- en zuiverheid die zijn creativiteit bewijst. Hij bouwt aan een puzzel waarin alles klopt. De vergelijkingen en metaforen zijn nooit ronkend of frivool, maar spitsvondig en treffend zonder meer. In deze fijne roman weet hij perfect het evenwicht te bewaren tussen vertelstijl, taalkleuring en het verhaal.

Op onze uitgave van het boek vinden we verschillende lofbetuigingen aan het adres van de auteur. Omdat we de euforie enkel zonder woorden kunnen bevestigen, parafraseren we er eentje: 'Wedden dat u hiermee een toekomstige Nobelprijswinnaar leert kennen?' Lees en geniet.

Details Fictie
Originele titel:
Kokkyo no minami, taiyo no nishi
Auteur: Haruki Murakami
Vertaler: Elbrich Fennema
Uitgever: Atlas
Jaar:
1992
Aantal pagina's:
236