Hans en Monique Hagen, 'Nooit denk ik aan niets'

Taal maakt ervaringen levensecht

Een nieuwe poëziebundel van Hans en Monique Hagen is altijd iets om naar uit te kijken. Na veelbekroonde dichtbundels als ‘Jij bent de liefste’ (2000) en ‘Van mij en van jou’ (2007) valt hun nieuwe poëzie-prentenboek ‘Nooit denk ik aan niets’ meteen op, omwille van de stijlvolle vormgeving en schitterende illustraties van Charlotte Dematons. Tegenover een helderblauwe hemel op de voorflap nestelen twee kinderen zich – letterlijk – in een liefdesnestje, en dat op de top van wat zich nog het best laat omschrijven als de Fernsehturm.

Net als in eerder werk ligt de grootste kracht in de inhoudelijke en stilistische rijkdom van de schijnbaar eenvoudige gedichten. In een fijnzinnige, poëtische stijl komen Hans en Monique Hagen vanuit verwondering over de alledaagse werkelijkheid tot filosofische bespiegelingen:

             ooit ben ik met denken klaar

             dan weet ik alles

             van nul en niets en nergens

             dan ben ik een wetenaar

De Hagens verbeelden nu eens een gesprek tussen een vogel en een vliegtuig of de onwennigheid van een telefoongesprek, dan weer verheffen ze moeilijk vatbare begrippen als dood, liefde, eenzaamheid, God en hemel tot onderwerp van hun gedichten. Sluitende definities kan het duo vanzelfsprekend niet geven: dat is ook niet het opzet. Het schijnbaar naïef bevragen en vanuit verschillende invalshoeken benaderen, leidt tot verwondering en ijzersterke observaties. Bijvoorbeeld in een gedicht over religie:

            is god gemaakt van lucht

            of

            is god gemaakt van wens

Precies dat opzet hebben de prenten van veelbekroond illustratrice Charlotte Dematons met de gedichten gemeen. Haar illustraties blijven kleine kunstwerkjes, van naïef, dromerige prenten tot sterk realistische portretten. Bijzonder mooi zijn de ondergaande zon op een Venetiaans aandoende brug, een hart in een korenveld en de volle maan in een donker woud. Andere prenten overtuigen dan weer als een explosie van kleuren en roepen een exotische sfeer op die refereert aan culturele rijkdom. Knap ook hoe Dematons in haar illustraties details integreert die naar voorgaande of volgende gedichten verwijzen.

Zo heeft de ‘vlinder’ uit het gelijknamige gedicht de illustratie al verlaten om op de volgende prent neer te strijken. Aan een meermaals afgebeelde knuffelbeer wordt later in de bundel een gedicht gewijd, waarin de Hagens de gevoelige toer opgaan, zonder sentimenteel te worden. In ‘Beer’ wordt een geliefde knuffel immers op vakantie vergeten. Eenzelfde ingetogen elan bereikt het duo in ‘Kat’, dat de dood van een huisdier verbeeldt. De illustraties ademen dezelfde tristesse als de verzen, wat tot een krachtige symbiose leidt.

Hans en Monique Hagen integreren een brede waaier aan stijlmiddelen in hun gedichten. Zorgzaam gekozen beelden, alliteraties en assonanties worden – in tegenstelling tot in heel wat andere dichtbundels voor kinderen – geraffineerd in de gedichten verwerkt. Samen met het rijm zorgen ze voor ritmiek en zelfs muzikaliteit bij het voorlezen. Het ritme krijgt een essentiële rol toebedeeld in gedichten over een zweefmolen, de wind of een emotie als woede: de taal maakt de ervaringen levensecht.

Het mag duidelijk zijn, ‘Nooit denk ik aan niets’ overtuigt als een intrigerende en fascinerende poëziebundel voor kinderen. Vanuit de intense samenwerking tussen auteurs en illustratrice ontstaat een krachtige symbiose van vorm en inhoud, die dit poëzie-prentenboek tot een absoluut hebbeding maakt.

 

Voorlezen:  4+

Zelf lezen: 7+

                       

 

Details Poëzie
Auteur: Hans Hagen
Auteur: Monique Hagen
Illustratrice: Charlotte Dematons
Uitgeverij: Querido
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
56