Hanna Bervoets, 'Opstaan, aankleden, niet doodgaan'

Voor echte fans en ieder die de Volkskrant niet leest

Hanna Bervoets schrijft inmiddels al geruime tijd columns voor de Volkskrant, en met succes. Een bundeling is dan natuurlijk op zijn plaats, zeker als het om een columniste gaat die ook nog eens succesvolle boeken schrijft (lees onze recensie van 'Alles wat er was' en ons interview met Bervoets van eerder dit jaar). Jammer genoeg is er voor de lezers van de Volkskrant dus niets nieuws te bekennen in 'Opstaan, aankleden, niet doodgaan'. Deze bundel is bedoeld voor de superfans die de stukjes graag nog eens herlezen of de verzameling gewoon netjes in de kast willen hebben, maar vooral voor diegenen die Bervoets nog niet zo goed kennen.

Waar je jezelf bij het lezen van romans voor kunt houden dat je de auteur achter het verhaal leert kennen, is dat in wekelijkse, persoonlijke columns wél een echte optie. Bervoets neemt ons mee de straat op, de kroeg in en op expeditie in haar hoofd: van het 'schmutzige concept van daten' en 'het rommelige begrip arthouse' tot een hoop fantasierijk wishful thinking of geprojecteer ('van sommige bepalingen vind ik het een fijner idee dat menselijk ongemak de doorslag gaf, in plaats van ideologie'). Voeg daaraan toe stukjes als 'Geboortejaar' – waarin ze dagelijks de overlijdensberichten spelt, en stiekem alleen echt aandacht heeft voor overledenen die even oud als of jonger dan haar moeder zijn – en je hebt hier en daar een mooie, serieuze noot.

Extra leuk is Hanna voor haar leeftijdsgenoten (zoals wij), wat betreft uitroepen (zoals 'noh') én wat betreft gedeeld jeugdsentiment. Gegiechel borrelde op bij het lezen van de ene zin ('Ik had me niet meer zo bedrogen gevoeld sinds ik ontdekte dat de Vengaboys Limburgs praatten en dus niet uit Brazilië kwamen'), instemmend gehum bij een andere ('Oké, er zijn vast andere factoren die de autoriteit van clowns hebben aangetast. Stephen Kings It natuurlijk. En alles wat Bassie de afgelopen decennia heeft gezegd, gedaan of aangeraakt'). Een echte lijn of thema is er niet te ontdekken in deze verzameling, en zou wat ons ook vergezocht zijn geweest. Achteraf ergens een rode draad doorheen rijgen komt toch geforceerd over.

Wij kunnen ons goed voorstellen dat Volkskrant-lezers alvast vooruit bladeren in het wekelijkse magazine naar de stukjes van Bervoets (of ze misschien juist 'als lekkerste voor het laatste' bewaren?). Leuke stukjes, herkenbare gedachten en situaties, en de enige columns die ons eigenlijk tegenvielen waren de wat bij elkaar gezochte lijstjes. Die voelden aan alsof ze eerder bij het rijtje 'Tsja, ik moest toch wat die week' hoorden, dan bij de selectie 'Beste columns van'. (Met uitzondering natuurlijk van 'Daltrusten': het lijstje van verkeerd gehoorde uitdrukkingen die je hele leven op z'n kop kunnen zetten als je ervan op de hoogte wordt gesteld.)

Want dat zegt de achterflap van 'Opstaan, aankleden, niet doodgaan': de verzameling wordt beschreven als 'de beste columns van Hanna Bervoets'. Kunnen wij niet echt een oordeel over vellen, maar dat hoeft ook niet. Duidelijk voor ons is dat het een stel fijne stukjes zijn, die misschien geen eeuwigheidswaarde hebben, maar zeker vermakelijk en lekker leesbaar zijn – voor de wekelijkse lezer én de bundel binger.

Details Non-fictie
Coverfoto: Judith Bosch, Incognitief
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2013
Aantal pagina's:
234