Hanna Bervoets, 'En toen bleven we alweer ongedeerd'

Dagelijkse dingen worden filosofische huzarenstukjes.

Na de tweede column denk je, ik mis iets. Je leest nog een of twee columns door, overigens een feest der herkenning. Plots weet je het: Hanna Bervoets bedient zich niet van de hysterische grappenmakerij die veel columns wél in zich dragen. Betekent dit dat ze niet grappig zijn? Zeer zeker niet. De humor zit vaak in kleine zinnetjes. Over gezondheidsfreaks en het bijzondere succes van powerfood: 'Wie powerfoods nuttigt, keert dus niet terug naar de menselijke oorsprong, maar hooguit naar het jaar 2011: de tijd waarin de eerste salades met granaatappelpitjes op Hipstamatic verschenen.'

Of over het succes en de opvallende samenscholing van Disney-prinsessen op allerlei merchandise, zonder prins aan hun zijde, maar met elkaar, ook al zitten ze nooit samen in een film: 'Want waar elf vrouwen continu samenwonen, moet daar toch minstens een lesbische relatie uit ontstaan. Ik gok Mulan en Pocahontas, maar Belle en Sneeuwwitje lijken me ook een lief stel.' Niet in het minst haar gortdroge constatering over de voorspelbaarheid van horrorfilms of beter de recensie die over een bepaalde film verscheen: 'Of een écht verrassende horrorfilm. Iemand denkt dat er iets engs gebeurt, maar dan blijkt van niet en kijkt hij de rest van de film televisie. Onvoorspelbaar, ja.' 

Bervoets heeft een vlotte en ongedwongen manier van schrijven. Als ze het al met bloed, zweet en tranen moet afkopen iedere keer, is daar niets van te merken. De titel van deze derde en naar eigen zeggen laatste columnbundeling is afkomstig uit het eerste verhaal van de bundel: 'Attractie'. Daarin vergelijkt ze mensenlevens met de attracties in een pretpark. Ben je meer een boomstammetje? Een achtbaan? Of toch een piratenschip? Bervoets weet de dagelijkste gebeurtenissen (van een stedelijke, vrouwelijke dertiger weliswaar) moeiteloos om te zetten in vraagstukken waar veel filosofen hun tanden op kapot zullen bijten. Ze vertrekt niet vanuit een betweterige mentaliteit, maar neemt de lezer mee en lijkt zich oprecht verwonderd van alles af te vragen. Je ziet haar spontaan voor je als een klein meisje, dat de meest vreemde vragen stelt over de meest uiteenlopende onderwerpen. 

'En alweer bleven we ongedeerd.' is een genot om te lezen. Vanwege de ongedwongen humor, de herkenbare situaties, de duidelijke opzet en opbouw van de columns én om haar zelfspot. Want net op het moment dat je hoopt dat ze het toch niet wéér over Albert Heijn of Facebook gaat beginnen, schrijft ze: 'Je denkt nu, oh nee, gaat ze nu weer over Facebook beginnen?' Alsof ze een klein beetje in je hoofd zit of jij in het hare. Alsof ze exact weet wanneer ze welk woord moet uitspreken, als een goed geregisseerd toneelstuk. De haast kinderlijke verwondering zorgt ervoor dat de vaste structuur (dagelijkse gebeurtenis, analyse, filosofische vraag) echter nooit tot een opgedreunde monoloog verwordt. Feit is dat ze na deze 221 pagina's misschien in je hoofd, maar zeker een beetje in je hart zit. 

Details Non-fictie
Auteur: Hanna Bervoets
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
221