Hanna Bervoets, 'Efter'

Interessante gedachtegang als vlot geschreven roman

Het concept is mateloos fascinerend. Wat als we in een wereld zouden leven waar verliefdheid een psychische aandoening is, opgenomen in de - toch al discutabele - DSM-VI? En dat er daarom medicatie tegen bestaat, die nog niet helemaal legaal is, maar toch op de markt gebracht wordt? De Nederlandse schrijfster Hanna Bervoets speelt met dit idee in 'Efter'. 

Efter is het dubieuze medicijn tegen LAD, Love Addiction Disorder. Deze pil wordt getest in Jagthof, een luxueuze kliniek die - naarmate het boek vordert - al even schimmig blijkt te zijn als de medicatie die er getest wordt. Het boek wordt vanuit wisselend perspectief beschreven, maar alle personages komen op de een of andere manier in elkaars leven terecht en maken in meer of mindere - bewuste of onbewuste - mate gebruik van Efter. Het medicijn werkt net zoals ADHD-medicatie: voor mensen met ADHD werkt het remmend, voor mensen zonder ADHD heeft het het tegenovergestelde effect. Kortom, mensen die LAD hebben, worden erin geremd, maar mensen die niet verliefd zijn, kunnen een spontane (en veelal obsessieve) verliefdheid ontwikkelen voor een ander. 

Bervoets is een begiftigd auteur. Ze vermengt journalistieke ethiek met de inhaligheid van de farmaceutische industrie, zet in op het schone maar ook het wrange van liefde en vriendschap en omhult dit alles in een relatief geloofwaardig sciencefictionjasje. Sci-fi die niet wordt uitgelegd: een 'meek' plaatsen in je 'realm' met je 'Seos' waardoor je 'peasants' hebt en 'buys' voor een wisselende 'price'. Bervoets laat alles aan de verbeelding van de lezer over, zodat iedereen zijn eigen virtuele wereld kan creëren. Een iPhone is in 'Efter' hopeloos ouderwets, maar voor het overige verandert er weinig. Geen zwevende auto's of teletransportatie, neen. Enkel een lichte aanpassing van de digitalisering die zich in onze huidige samenleving razendsnel inzet, zodat alles wel geloofwaardig klinkt. 

Door het wisselende perspectief blijft het verhaal spannend en doet het aan als een detective. Niet alleen ben je benieuwd hoe de personen tot elkaar komen en hoe ze zich verhouden tot het medicijn, ook werkt Bervoets overduidelijk naar een climax toe, die helaas iets te veel afgeraffeld wordt. De opbouw is fantastisch en ook de gedachtegang van verliefdheid als ziekte (wat het neurologisch gezien ook gewoon is, maar dat terzijde) is fascinerend. Naar het einde toe lijkt het echter alsof Bervoets zich er te snel vanaf wil maken. Misschien is alles wel gezegd en voegen ellenlange uitwijdingen om een meer subtiel einde te maken weinig toe, maar op deze manier is er even een moment van vertwijfeling. 

Al met al is `Efter' een boek dat je met veel plezier in de trein kunt lezen zonder dat je lectuur in handen hebt, zonder de verdieping van een echt intellectueel boek. Dat lijkt de bedoeling van de schrijfster ook te zijn. Met vlag en wimpel geslaagd, dus. Daar hoeft geen pilletje voor ingenomen te worden.  

Details Non-fictie
Auteur: Hanna Bervoets
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
312