Guido van Heulendonk, 'En dan, als ik weg ben'

Drie personages met drie compleet verschillende karakters, drie verhalen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, maar waarbij de achterflap van het boek ons een slot belooft dat 'zo subtiel gecomponeerd is dat het geen paukenslag behoeft om na te blijven zinderen'. Het hoeft geen verder betoog: na zo'n veelbelovende omschrijving, waren wij bijzonder benieuwd naar 'En dan, als ik weg ben', de nieuwste roman van Guido van Heulendonk. Met 'Barnsteen', zijn vorige roman, scheerde van Heulendonk hoge toppen, en in 1996 werd zijn roman 'Paarden zijn ook varkens' bekroond met de Gouden Uil. In 'En dan, als ik weg ben' gaat van Heulendonk op het zelfde elan verder: het is opnieuw een roman geworden over – onder meer - liefde, gemis en melancholie.

Als eerste is er Eleonora, vernoemd naar het Beatles-lied, die getroffen wordt door een gevoel van onbehagen wanneer ze per toeval een Youtube-clipje van 'All my loving', alweer van diezelfde Beatles, aanklikt. Ze wordt getroffen door de beelden van een door emoties overmande fan in het publiek. Haar gedachten dwalen al snel af, naar Jonathan, haar partner die aan de andere kant van de oceaan zit voor zijn baan. Eleonora wisselt momenten van gemis af met onbestemde gevoelens.

Ook Reinoud kent die gevoelens. Reinoud is sinds lange tijd weduwnaar, en lijkt sinds de dood van zijn vrouw haast verloren te lopen in zijn eigen leven. Bovendien heeft zijn schoonfamilie al die tijd een geheim bewaard, waarover ze tot vandaag mysterieus doen. Reinoud beslist een poging te ondernemen om het mysterie te ontcijferen, voor hem én voor zijn overleden vrouw. Die poging leidt hem al snel richting de VS...

Tot slot is er Angelo, die eveneens op een cruciaal punt in zijn leven is aanbeland. Ook hij loopt rond met het gevoel iets of iemand te missen. Er is dan wel Tonia, de rijke weduwe die hem quasi onderhoudt en hem zo een nieuwe kans biedt, maar of Angelo die kans zelfs maar wil grijpen, is nog maar de vraag.

Drie op het eerste gezicht verdwaalde personages, dus, die gaandeweg hun weg proberen vinden. Of ze daarin slagen? Daarvoor moet je het boek zelf lezen. Maar van Heulendonk is er in elk geval zeer goed in geslaagd hun zielsproblemen te beschrijven. Als lezer wordt het daardoor erg gemakkelijk om je in de personages te verplaatsen. Guido van Heulendonk is op dat vlak een directe schrijver: wat hij in één zin gezegd krijgt, zal hij niet in anderhalve bladzijde uitdrukken. Rechttoe rechtaan schrijft hij de essentie neer. Dat komt in dit geval de vlotte leesbaarheid van het geheel ten goede, en zorgt overigens ook voor eerder korte hoofdstukken.

De drie verhalen staan eigenlijk op zich - er zijn slechts twee elementen die hen verbinden. Als eerste is er dat gevoel van gemis, melancholie en onbehagen dat de drie personages elk op hun eigen manier met zich meedragen. Daarnaast komen de verhalen ook min of meer samen op het einde, al dan niet aan het toeval te 'wijten'. Het slotakkoord kon de hoge verwachtingen niet inlossen, dat moeten we wel zeggen. We bleven na het lezen haast met een even onbestemd gevoel als de personages achter. Die paukenslag was dus toch welkom geweest, of had op zijn minst iets harder mogen doorklinken.

Wie eerder al iets van van Heulendonk las, zal door 'En dan, als ik weg ben' allicht niet teleurgesteld worden. Het is bijzonder vlot geschreven, en leest daarom, ondanks de zware gevoelens van de personages, erg makkelijk weg. Toch bleven we na het einde een beetje op onze honger zitten. Drie sterren dus: een voldoende, maar niet zo indrukwekkend als we gehoopt hadden.

Details Fictie
Uitgeverij: Arbeiderspers
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
197