Aryn Kyle, God van de dieren

Hormonen in de woestijn

Paarden en meisjes. Er moet één of andere mystieke band tussen de twee bestaan. Of Aryn Kyle, die met ‘God van de dieren' aan haar debuut toe is, ooit een paardenobsessie heeft gehad, laten we in het midden. Vast staat dat deze jonge Amerikaanse schrijfster een realistische kijk heeft op de psyche van meisjes aan de rand van de puberteit.

‘God van de dieren' volgt Alice Winston, een onopvallend meisje van twaalf jaar dat bij haar ouders op een manège in een godvergeten woestijnstadje woont. Het is de heetste zomer in vijftien jaar. Alices zus Nona is er vandoor gegaan om met een cowboy te trouwen, haar moeder komt niet meer uit haar bed en haar vader werkt zich in het zweet om de eindjes aan elkaar te knopen. Alice moet samen met hem de stallen onderhouden en de zaak draaiende houden. Wanneer Polly Cain uit haar klas dood wordt aangetroffen in het kanaal, grijpt ze haar kans om uit de anonimiteit te treden en liegt ze dat ze Polly's beste vriendin was. Terwijl haar vader gedwongen wordt om zijn stallen uit te besteden aan de paarden van de rijke dames van Desert Valley, sluit Alice een gevaarlijke vriendschap met een leraar en maakt ze kennis met een volwassen wereld vol duistere geheimen.

Het lijkt wel het opzet van een keiharde thriller, maar wie zich aan een whodunit verwacht, is eraan voor de moeite. Aryn Kyle gebruikt de mysterieuze dood van een jong meisje eerder als aanleiding om dieper te graven naar de geheimen van een schijnbaar ingedommelde gemeenschap. Je kan het vergelijken met David Lynch die de dood van Laura Palmer in ‘Twin peaks' aanwendde om in de gedachten van haar kennissen en vrienden te peuteren. Kyle is ook niet bang van een staaltje symboliek, maar laat het nooit tot dansende dwergen of log ladies komen. Ze kiest resoluut voor een realistisch, bij momenten rauw verhaal.

Hoofdpersonage Alice is geen schattige mini-detective, maar een gevaarlijk pienter meisje dat voortdurend liegt om aandacht te krijgen, want: 'In een wereld zo vol leugens maakte eentje meer niet uit.' Onschuldig is deze ontluikende puber allerminst. Ze worstelt met de normale tienerproblemen, maar ze is ook hard en kent de wrede klappen van Moeder Natuur. Ze verbloemt niks, maar hanteert een heerlijk spitsvondige, bij momenten sarcastische toon. Alice ontdekt de dierlijke driften die achter perfectie kunnen schuilen en ruikt de verbintenis tussen eros en thanatos. Ze is slim genoeg om de stroeve relaties binnen haar familie op te merken, maar net niet volwassen genoeg om tussen de regels te lezen en de oorzaak te ontcijferen. Dit plezier laat Aryn Kyle liever aan de lezer over.

De natuur is nadrukkelijk en voortdurend aanwezig in deze roman. Het lot van de paarden is onlosmakelijk met dat van de menselijke personages verstrengeld. In de woestijn hebben de kleinste weersveranderingen een enorme impact. De natuur werkt in op de mens en omgekeerd. Kyle benadrukt ook de uitzichtloosheid van het opgroeien in de woestijn, waar je aan je afkomst vastgeroest blijft. Ze flirt openlijk met naturalisme door het verhaal richting een onafwendbare noodlottigheid te stuwen.

Aryn Kyle creëerde met ‘God van de dieren' een vlot geschreven, subtiel samengeweven bildungsroman. Ze omschrijft de veranderingen in een jong meisje treffend en grijpt je vast met een fascinerende plot. Kyle snoert het verhaal eerst zachtjes, maar uiteindelijk resoluut dicht tot het strak genoeg zit om de bom te doen barsten. Alleen jammer dat de ravage uiteindelijk niet zo groot blijkt als verwacht. Maar misschien is dit dan weer ons eigen duistere, sadistische kantje dat spreekt.

Details Fictie
Originele titel:
The god of animals
Auteur: Aryn Kyle
Uitgever: Nieuw Amsterdam Uitgevers
Jaar:
2007
Aantal pagina's:
368