Gilles Deleux, 'Arno'

Putain putain

Een cultfiguur als Arno hoef je niemand nog voor te stellen. De man draait ondertussen een halve eeuw mee in de Belgische muziekscene en blijft zichzelf met de regelmaat van de klok heruitvinden. Hintjes is als creatieve muzikant dan ook niet voor één gat te vangen, en kan terugblikken op een veelzijdig oeuvre. Getuige daarvan is deze lijvige biografie.

Hoe vreemd het ook mag zijn dat je de biografie van een nog levende muzikant doorbladert, Arno levert genoeg stof op om deze dikke pil te rechtvaardigen. De schrijfstijl van Deleux maakt het lezen echter niet altijd een pretje. We hebben er alle biografieën in onze collectie op nagekeken, en geen enkele werd in de tegenwoordige tijd opgesteld. Als Franstalige journalist bij Moustique leent de stijl van Deleux zich minder voor een letterlijke vertaling, wat hier helaas net gebeurd is. Dit boek is dus meer een naslagwerk dan een prettig leesbaar boek. Deleux schreef reeds een eerste versie van Arno’s biografie in 2007. De oorspronkelijke titel, 'Putain putain, une biographie', hadden ze wat ons betreft gewoon mogen hernemen.

We krijgen wel een mooi verslag van Arno’s jeugd in Oostende, afgetekend tegen het decor van een stad die de oorlog net achter zich heeft gelaten. De opsomming van namen uit het muziekmilieu is riant, en levert een prachtig overzicht op: van Freckle Face, Tjens Couter, TC Matic, Charles et les Lulus tot bijna al het solowerk dat Arno ooit op plaat zette. Het boek bevat een duidelijke discografie én filmografie.

Ook de uit 2016 daterende onsamenhangende biopic van Pascal Poissonier 'Dancing inside my head' staat netjes vermeld. Het grootste nadeel van biografieën van levende personen blijft echter dat ze haast altijd gedateerd op de plank liggen. Deleux deed zijn uiterste best om dit reeds aanzienlijke werk up-to-date te maken in 2016, maar Arno zit niet stil. Begin maart stond Arnold Charles Ernest Hintjes op de planken in zijn zoveelste incarnatie, Tjens Matic. Geen dubbele punten voor wie weet waar het gros van de setlist op gestoeld was.

Het idee achter Tjens Matic was volgens Arno het complete gebrek aan anarchie in de huidige muziekscene. Geen oud-strijders hier, enkel Laurens Smagghe, Bruno Fevery en Mirco Banovic die allemaal uit Arno’s vaste band komen. Geen ‘Oh la la la’, maar wel ‘Viva boemma’.

We kunnen alleen maar hopen dat we Tjens Matic deze zomer een keer live aan het werk kunnen zien. Kunnen we meteen de biografie verder aanvullen. Wie van lijstjes houdt, mag deze uitgave zeker niet laten liggen. De Arno-fans kunnen echter hun geld beter aan een concertticket besteden.

Details Non-fictie
:
Jaar:
2017