F. Duval, Emem & F.Blanchard, 'Renaissance 1: ontheemd'

Overtuigend Alien

'Broeders, zusters, de mensheid sterft uit'.

Het jaar is 2084 en bovenstaande uitspraak is niet gelogen. Door de opwarming van de aarde staat de helft van de planeet onder water. Mysterieuze ziektes bedreigen hen die de klimaatwijziging overleefden. Net als onderling conflict, oorlog en meer onaangenaam spul... Naar het schijnt lopen er zelfs volledig autonoom denkende en menshatende computer-robots rond.

Er gaat, met andere woorden, iets grondig mis op moeder aarde. In deze strip leer je enkele overlevers kennen: een gezin dat op de Eiffeltoren woont en eentje uit Amerika. Het leven voor de twee families is niet eenvoudig. In Frankrijk is een nieuw, onbekend virus opgedoken. In de Verenigde Staten zijn de staten niet meer verenigd. Er heerst oorlog en de olievelden staan in brand.

Zoals gezegd: het gaat niet goed met de blauwe planeet.

Gelukkig is het universum groot en is de mens, zo blijkt, niet alleen. Wat er hier op onze wereld gebeurt, gaat niet onopgemerkt voorbij. De leiders van Näkän, een planeet far far away, zien de aardse chaos en besluiten actie te ondernemen... Swänn en Sätie, een pasgetrouwd alien-koppel, worden naar de ons wereldje verscheept.

Dit verhaal klinkt wellicht niet ontzettend origineel. De (post)apocalyps werd al meermaals bezongen in menig strip, film en videogame – zo vaak dat het zoveelste endgame als een geeuw in de oren klinkt. Doch, we moeten het eerlijk erkennen, deze strip heeft iets fascinerends. 'Renaissance' houdt zich uitstekend overeind in een overwerkt, overaanwezig genre, en dat is heel goed nieuws.

Wellicht is het het realisme dat deze strip zo boeiend maakt. Een realisme dat niet enkel in de tekeningen schuilt, maar even zeer in het verhaal. In de dialogen, in hun wanhoop, in een toekomst die niet futuristisch is, maar simpelweg een lelijkere versie van het heden – als een wereld waarin we de gevolgen dragen van ons huidig gedrag. Een realisme dat er prachtig uitziet: indrukwekkende olie-branden, dikke rookpluimen boven een Texas-landschap, een overstroomd, surreëel Parijs... We zagen het einde van de wereld al vaker, maar slechts zelden voelde het zo echt aan. Zo vuil, zo herkenbaar.

Dit realisme gaat vreemd genoeg perfect samen met het buitenaardse. Fred Duval, de scenarist, heeft een overtuigende andere wereld gecreëerd. Wellicht omdat er ook daar, ver ver weg, een zekere herkenbaarheid heerst. Het zijn vreemde wezens, maar ze denken als ons. De aliens zijn geen bloeddorstige, tien-ogige, tentakelwreters. Het zijn, ergens toch, ook mensen.

'Renaissance, deel 1' heeft iets. Iets wat maar al te vaak verloren gaat in gelijkaardige einde-der-tijden / science-fiction-reeksen. Enkel in 'Close Encounters of the Third Kind' en 'Arrival' vinden we dat zelfde iets terug. Wie die films zag, weet waar we het over hebben...

Niet dat 'Renaissance' op dezelfde hoogte staat als die twee klassiekers. Het is nog veel te vroeg voor een dergelijke oordeel – het verhaal moet nog evolueren. Maar het begin is alvast veelbelovend. Dat de apocalyps snel een tweede deel mag krijgen.

 

Details Strips
scenario: Fred Duval
Tekeningen & Inkleuring: Emem
Vormgeving: Fred Blanchard
Uitgerverij: Dargaud
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
64