Eva De Groote, 'Na de regen'

Brengt een volgend boek zonneschijn?

De Vlaamse literatuur beleeft de jongste tijd een hausse van hoofdzakelijk vrouwelijke debutanten: Lenny Peeters, Zita Theunynck, Sien Volders, Astrid Haerens, Patricia Jozef en anderen. Proza dat wat literaire kwaliteit betreft niet in alle gevallen excelleert. Toch verdienen jonge schrijvers een forum, weliswaar op voorwaarde dat hun debuut een kiembakje voor later blijkt te zijn. Eva De Groote hoopt met haar roman 'Na de regen' alvast op literaire erkenning.

Wat weten we over het literaire verleden van Eva De Groote? Weinig of niets, behalve dat ze freelance schrijft, levensverhalen optekent, geschreven portretten en podcasts maakt en curator is in beeldende kunst. Met andere woorden: 'Na de regen' is haar eerste worp. Een roman die zich grotendeels afspeelt in artistieke kringen en bevolkt wordt door niet-alledaagse personages. Er is Siri die na de dood van haar moeder alleen leeft, een geluidsstudio bestiert en in de ban raakt van Ferre Broekjan, een cineast. Op een dag besluit ze naar Frankrijk te rijden om de plaats op te zoeken waar ze terechtkwam na het overlijden van haar moeder; Vera is een ander vrouwelijk personage. Ze runt, nadat haar man haar heeft verlaten, een kunstgalerie in de Franse Tarnstreek, waar ze na verloop van tijd op een zijspoor belandt.

'De waarheid is, zo kwekken de duiveltjes op haar schouder, dat ze helemaal niet meer aan de bak zal komen in de beeldende kunst. Ze heeft zich te lang en te veel geïsoleerd.' Vervolgens komt ze met Berthe, die de dood voor ogen zag, in contact. Het zorgt voor de mooiste passages van de roman, waarin soms enkele overbodige personages de revue passeren. Ze zorgen voor verwarring en brengen de structuur van het verhaal aan het wankelen.

Het lijkt erop dat Eva De Groote per se wil bewijzen dat ze heel wat in haar pen heeft zitten en daar loopt een en ander fout.  'Na de regen' was om het eufemistisch uit te drukken nog niet rijp voor publicatie. Een gedegen redacteur die haar manuscript grondig had gefatsoeneerd, zoals dat vroeger gebeurde onder het bewind van wijlen Angèle Manteau, had De Groote een grote dienst bewezen. 'Na de regen' mist een frisse stijl en stevige vorm door een teveel aan descriptieve zinnen. Om nog te zwijgen over volgende vergelijkingen: ingesnoerde borsten, die als sirenen om aandacht zingen, trots bij elkaar puzzelen, zit als een boomstam op haar stoel, benen van halfgekookte spaghetti, armen als zandbanken, enzovoort.

Voor barones Manteau was kwaliteit de enige norm alvorens een boek werd gepubliceerd. Ze had vast en zeker iemand de roskam door dit debuut laten halen.

 

 

Details Fictie
Uitgeverij: Uitgeverij Angèle
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
331