Eric van 't Zelfde, 'Superschool. Het succesverhaal van een bevlogen schooldirecteur.'

In een woord: super

De gemiddelde 'Rotterdammert' zal al van directeur slash held Eric van 't Zelfde hebben gehoord. Er is nauwelijks een Nederlands actualiteitenprogramma denkbaar dat hem niet op de zetel of in het kuipstoeltje uitnodigde. Om het een en ander nog eens duidelijk voor het voetlicht te krijgen, heeft deze zelfde directeur een boek uitgebracht: 'Superschool'.

De superschool waarover het gaat, is de Hugo de Grootschool in Rotterdam Charlois. Een wijk die, eufemistisch gezegd, niet bekend staat om zijn gemakkelijke bevolking is koploper op lijsten als laaggeschooldheid, schooluitval, (kleine) criminaliteit, etnische diversiteit en werkloosheid. Niet meteen een plaats waar je van droomt om in te wonen of te werken.

Eric van 't Zelfde dacht daar anders over. In 2009 werd hij als directeur benoembaar geacht voor een van de zwakste scholen in het Rotterdamse. In het slaagpercentage van 38% op de havo en 59% op het vwo en gemiddelde cijfers met een maximum (!) van 6,4 (wiskunde B, havo) zag Van 't Zelfde zelfs geen probleem, maar een uitdaging. Hij zette, samen met een sterk team van gemotiveerde, capabele leerkrachten en een educatieve staf, zijn schouder eronder om vijf jaar later, in academiejaar 2014 - 2015, voor het tweede jaar op rij op alle opleidingsniveaus een slaagspercentage van 100% (!) te hebben. Laagste cijfer? Een 5,87. (Nederlands, vwo). Hoogste cijfer? Een 8,98 (wiskunde A, vwo). Voor die prestatie zijn geen woorden te vinden die groot genoeg zijn. 

Hoe hij dat aangepakt heeft, doet hij in 'Superschool' goed uit de doeken. Hij begint al met te benadrukken dat, hoewel het boek in de ik-vorm is geschreven, hij dit geenszins alleen heeft gedaan. Ook beseft hij dat hij veel van zichzelf én zijn medewerkers heeft gevraagd. Teveel, waarschijnlijk: na vijf jaar bikkelen, overuren maken, ticketjes trekken om op je beurt te wachten bij het kopieerapparaat (want tja, bezuinigingen, hè), bedreigingen, onder het bureau vastgeplakte hamers, een verdronken gewaande leerling, een zwangere leerling, een door loverboys gekaapte leerling en meer verhalen waarvan je kippenvel en tranen in je ogen krijgt, werd het voor de meesten zeer moeilijk. Van 't Zelfde wordt aan het einde van het jaar opgenomen op de hartbewaking en ook zijn rots in de branding Martin mag tijdelijk geen stap over de schooldrempel meer zetten. 

'Superschool' is een fascinerend, hartverwarmend, hartverscheurend, inspirerend boek. Je zult versteld staan van de ongelofelijk moeilijke uitvoerbaarheid van de wens om van een school een góede school te maken. Je zult je verbazen over de harteloze bureaucratie van het Nederlandse onderwijsbeleid (die overigens net zo hard en misschien nog wel erger geldt voor haar Vlaamse equivalent) en Eric en zijn team toejuichen.

Zijn schrijfstijl laat zeker te wensen over: hij valt regelmatig in herhaling (de 'bakkies koffie' zijn niet op één hand te tellen) en uiteindelijk is het boek vooral een (terechte) dankbetuiging aan zijn makkers én leerlingen, maar soms is dat niet het enige wat telt. Je wordt al bevlogen na de eerste pagina, al gaan de medewerkers er zelf aan onderdoor. 'Superschool' is een hart onder de riem van de, door Eric terecht benoemde, onvolprezen en veelal zelfs ondergewaardeerde leerkracht. Het is een inspirator voor directeurs die vastzitten in hun schoolproblematiek. Of beter: verplicht leesvoer voor elke schooldirecteur, leerkracht en beleidsmaker in het onderwijsveld. Superschool, superdirecteur, superhelden, superleerlingen, superstad, superboek. 

Details Non-fictie
Auteur: Eric van 't Zelfde
Uitgeverij: Prometheus
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
240