Ergens waar je niet wil zijn

Weet je wat ik zie als ik gedronken heb?

In ‘Ergens waar je niet wil zijn’ voert Brecht Evens je mee doorheen drie dagen en drie nachten, waarbij de grote nadruk op het nachtleven in Disco Harem ligt. Zijn personages staan met één been nog in hun verleden als student en met het andere in het volwassen leven dat ze moeten gaan betreden maar waar ze nog niet helemaal klaar voor zijn. We leren Gert kennen, die een reünie forceert met vroegere studiegenoten, en Noemie, die na een breuk op zoek is naar liefde, maar ergens onderweg verloren loopt in wilde avonturen. En dan is er nog Robbie, de constante factor in deze strip, die als een soort Peter Pan een haast mythische status van onbezorgde jeugdelijkheid weet te behouden en hierom door zijn kennissen en vrienden quasi wordt vereerd.

De kortstondige pleziertjes van de liederlijke nachtwereld overheersen de pagina’s, de drank vloeit rijkelijk, maar ertussendoor steken de twijfels en onvervulde dromen van Gert en Noemie soms hardnekkig het hoofd op. Ook lijken ze allebei tragisch onthecht van de rest van de wereld, die akelig gelukkig lijkt te zijn. Tot overmaat van ramp lijken hun vrienden ook gewoon totaal geen oren te hebben naar hun diepste gedachten.

Deze comic treedt ver buiten de grenzen van de traditionele strip. Kaders vind je nauwelijks terug in dit beeldverhaal en tekstballonnen ontbreken volledig. Door het wegnemen van deze beperkingen vloeien de tekeningen zo naadloos en op een natuurlijke wijze in elkaar over. De omgeving is alleen zichtbaar als die er echt toe doet. Evens hecht duidelijk belang aan de ware essentie van zijn verhaal.

Wat ook meteen opvalt aan ‘Ergens waar je niet wil zijn’ zijn de kleuren. Evens geeft elke figuur een karakteriserende kleur. Zo krijg je meteen een bonte verzameling kleurrijke figuren en een schijnbaar vrolijke chaos, maar vergis je niet: door het consequente gebruik van kleur blijft er orde. In plaats van tekstballonnen gebruikt Evens voor de woorden van elk personage ongeveer dezelfde tint die hun fysieke verschijning typeert. De kleurrijke en soms bizarre figuren die de nachten uit ‘Ergens waar je niet wil zijn’ bevolken zijn bovendien ook nog eens grotendeels verkleed of dragen maskers. Het lijkt wel carnaval, wat zwaar doet denken aan de roerige wereld van een Ensorschilderij.

Evens heeft duidelijk oog voor detail. In de club gumt hij teksten half uit om aan te geven dat flarden gesprekken verloren gaan in de overdreven decibels. De gezichten van de feestgangers in de mirrorball is een heel mooi staaltje tekenkunst. Tijdens een orgasme evoceert Evens de intense ervaring door zijn figuren bijna te laten oplossen in potloodlijnen

‘Ergens waar je niet wil zijn’ scoort vooral door zijn naturel, eerlijkheid en herkenbaarheid. Het nachtleven is er een vals toevluchtsoord dat tijdelijk verlichting biedt, waarna een wereld van desillusies telkens weer bij de morgenstond staat te wachten. Doe daar nog eens een aardig staaltje van prachtige teken- en schilderkunst bovenop en je krijgt een strip waarin je wel degelijk wil verdiept zijn.

Details Strips
Tekenaar: Brecht Evens
Uitgever: Oogachtend
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
176