Enrico Marini, ‘De adelaars van Rome IV’

Blindelings aanschaffen

In ‘De adelaars van Rome’ volgen we de lotgevallen van Arminius (een Germaanse krijgsheer met Romeinse opvoeding) en Marcus (een Romein met Germaans bloed) ten tijde van het Oude Rome van keizer Augustus. In de vorige delen was er al sprake van een zekere haat-liefdeverhouding tussen de twee mannen, maar in deze vierde aflevering komen er pas echt brokken van.

Arminius en Marcus zijn allebei gelegerd in Germania. Marcus wil een nakende opstand in de kiem smoren maar zijn bloedbroeder Arminius - 'Ermanamer' - blijkt de aanstichter te zijn. Die laatste wil de Germaanse stammen verenigen en ziet zichzelf als de toekomstige koning van een verenigd Germania. In dit vierde album verzekert Ermanamer zich definitief van de steun van alle stammen via een beklijvend godsoordeel.

Ondertussen heeft Marcus lucht gekregen van de plannen van Arminius en brengt zijn Romeinse oversten op de hoogte. Die hechten echter geen geloof aan zijn verhaal - Arminius is ondertussen opgeklommen tot belangrijke Romeinse raadgever - en slaan Marcus prompt in de boeien. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, ontdekt Marcus dat hij papa geworden is. Alleen: de zoon in kwestie ziet de verdorven Romein Lepidus als zijn echte vader.

Op papier klinkt het al ontzettend spannend, maar je moet het met eigen ogen zien om het te geloven: deze vierde ‘Adelaars van Rome’ is entertainment van een uitzonderlijk hoog niveau. De actie en intriges spatten van elke pagina en zijn bovendien behoorlijk historisch accuraat. Nu wisten we wel dat na ‘De schorpioen’ en de vorige delen van ‘De Adelaars van Rome’ deze Zwitserse Italiaan gerust de kampioen van spanningsbogen en uitgekiende verhaallijnen mag genoemd worden, maar deze keer overtreft hij zichzelf: het is fascinerend om te zien hoe de twee protagonisten hun schaakstukken positioneren.

De tekeningen en inkleuring zijn van een even adembenemend mooie kwaliteit. Marini weet als geen ander het juiste kleurenpalet te gebruiken bij de juiste situatie: overwegend grauwgrijs bij een bloederige veldslag, broeierig oranjebruin in de Romeinse legertenten, etc. Tel daarbij nog de tekentechnische details op, en maak vooral zelf het sommetje.

Hoeft het nog gezegd? Marini’s werk gaat alleen maar in stijgende lijn - ongelooflijk dat ie ooit begon met het knullige ‘Olivier Varese’ - en bevestigt met dit vierde boek alleen maar. Blindelings kopen die handel!