Emile Jadoul, 'In mijn armen'

Waar moet babybroertje blijven?

De geboorte van broertje Marcel zet Leon aan het denken:

“‘Maar waar moet hij dan blijven?’ vraagt Leon zich af. ‘Niet in mijn kamer. Het is míjn kamer, VAN MIJ!’”

De typische reactie van het jaloerse kind dat de gezinsuitbreiding als een bedreiging van zijn verworven status als ‘enig kind’ ervaart, wordt te eenzijdig uitgewerkt. Leon vermeldt welke plaatsen al ingenomen zijn door hemzelf, zoals de armen van zijn mama of de schouders van zijn papa. Hij reageert zogenaamd begripvol dat Marcel nu éénmaal te klein is voor dergelijke plekjes, maar stelt slechts z’n eigenbelang voorop.

Tegen de tijd dat Marcel wakker wordt, heeft Leon net op tijd de ideale plaats voor z’n broertje gevonden. Jadoul speelt nog even met de verwachtingen van jongere kinderen, als hij verbeeldt hoe Leon de inktzwarte nacht afspeurt, waar een eenzaam bootje ronddobbert op zee. De ontzetting van beide ouders is van hun gezicht af te lezen.

Natuurlijk is het slechts een afleidingsmanoeuvre; via een voorspelbare verhaalwending kent ‘In mijn armen’ een geromantiseerd einde. Opluchting alom bij de doelgroep waarschijnlijk, maar het geforceerde einde maskeert slechts een doorzichtig trucje, dat nergens vanuit het verhaal gemotiveerd wordt. Dat is meteen ook de grootste bedenking bij de uitwerking van dit rechtlijnige verhaaltje: het blijft allemaal erg eenvoudig, zowel qua plot, taal, opbouw als suikerzoet einde. De tekst, grotendeels uit dialogen opgebouwd, kan wel prat gaan op een soepel ritme, dat zich goed leent om te worden voorgelezen.

Ook visueel blijft het allemaal wat braafjes: Jadoul creëert een sober universum, bevolkt door enkele olijke pinguïns. De ronde vormen verlenen de dieren een hoge aaibaarheidsfactor. Met slechts enkele lijntjes en punten voorziet Jadoul z’n figuren van een expressieve gelaatsuitdrukking, wat inlevingsvermogen verhoogt en sympathie opwekt. Vanzelfsprekend domineren de pinguïns in hun zwart-wit vederpak de prenten, met een sterke contrastwerking tot gevolg. Zachte kleuren en pasteltinten omringen de figuren en zorgen voor een subtiele kleurschakering.

Peuter- en kleuterboekjes over de voor jongere kinderen herkenbare gevoelens bij een gezinsuitbreiding zijn er genoeg. Wie desondanks een verhaaltje aan de stapel wil toevoegen, kan maar beter met een origineel uitgangspunt uit de hoek komen. En precies daaraan ontbreekt het ‘In mijn armen’, zowel stilistisch als visueel. Wie op zoek is naar een beter boek over deze thematiek, adviseren wij van harte ‘Zondag’ van Kim Fupz Aakeson en Eva Eriksson, dat wél met een vernieuwende invalshoek weet te overtuigen.

Voorlezen vanaf 4+

 

Details Fictie
Auteur/illustrator: Emile Jadoul
Uitgeverij: De Eenhoorn
Jaar:
2016
Aantal pagina's:
32