Emile Bravo, 'Robbedoes, hoop in bange dagen, deel één'

'Robbedoes. Hoop in bange dagen' is een indrukwekkende strip. Een ambitieus verhaal, groots in onderwerp, maar herkenbaar in uitwerking. Een noodkreet verpakt in een populaire stripreeks. Een analyse van gecompliceerde feiten, uitgelegd in de meest menselijke woorden en beelden.

Een mooie strip – een geweldig sympathieke strip – die samen te vatten is in één zin: het is januari 1940 en de tweede wereldoorlog begint.

Voilà – daar gaat het over. Over oorlog. Over een land – België – dat ingenomen wordt door de nazi's. Over haar bevolking – onder wie Robbedoes en Kwabbernoot – en hoe ze een een nieuwe weg moet zoeken. Hoe de nieuwe nazi-moraal verdeeldheid zaait en voor voordien ondenkbare vragen zorgt. Wat met de Joden? Wat met het superieure ras? Zijn de Duitse soldaten sympathiek? Mag je de snoepjes aanvaarden die ze uitdelen? Wat met de Vlaamse volksaard – en hoe die al dan niet verbonden is met Hitlers ideaalbeeld?

Wat met al dat – en wat met het waarom? Waarom gebeurt dit allemaal?

Al die dingen, al die vragen, vormen de ruggegraat van dit verhaal. Dat is waar het over gaat. Uiteraard is Robbedoes – want het is een strip uit zijn reeks – het hoofdpersonage. Je ziet hem werken in een hotel zonder klanten, je voelt de zorgen die hij heeft over zijn in Duitsland vermiste vriendinnetje. Je ontmoet Kwabbernoot en twijfelt aan zijn redeneringen. Waarom schrijft hij voor 'Le Soir' : een met de nazi's collaborerende krant? Waarom ziet hij het gevaar niet? Is hij naïef? Is hij fout? Heeft hij een plan?

Vragen, vragen, vragen. De strip probeert zich een weg te banen doorheen onmogelijk te beantwoorden vragen. Zoals gezegd: dat is ambitieus. Het lijkt een onderwerp dat best door moraal-filosofen bestudeerd wordt, en meestal neergeschreven wordt in boeken met een universitair diploma. Maar eigenlijk, zo toont deze strip, gaat het hier om problemen die ook, en liefst, anders benaderd kunnen worden.

Emile Bravo, de tekenaar en scenarist, bewijst dat je met de juiste dialogen, met het juiste prentje op de juiste plek, met personages die de twijfel weerspiegelen en die – boven al – zelf niet perfect zijn, dat je met al dat, heel ver komt. En – niet onbelangrijk – dat je dat allemaal best verteld met enige humor.

Grapjes die nodig zijn om door te gaan. Geen cynisme dus, zelfs geen ironie, maar gewoon humor. Zoals Franquin het bracht, toen hij 'Robbedoes' maakte. Humor die eigen is aan de reeks – waar je aan gewoon bent, waar je van geniet. Die alles herkenbaar en verteerbaar maakt...

Akelig herkenbaar. Want ja, dit is uiteindelijk slechts een strip – een 'Robbedoes' dan nog – en ja, het gaat over een oorlog waarvan de laatste overlevende niet lang meer te leven heeft, maar wat er verteld wordt, was nooit actueler.

Hier en daar ligt de relevantie van het verhaal er misschien iets te dik op. Hier en daar wordt er misschien iets te veel uitgelegd. Misschien... We merken het wel – wanneer de boodschap de dialoog overneemt – maar we vinden het niet erg. Want als je, zoals Emile Bravo, een gecompliceerd en razend reëel thema op een dergelijk innemende manier op papier zet, dan kunnen we niet anders dan dat bewonderen.

Details Strips
auteur: Emile Bravo
Uitgeverij: Dupuis
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
88