Dubois & Kas, 'De gezichtslozen'

De auteurs leiden geen gezichtsverlies

Toen uitgeverij Dupuis in 1988 begon met haar collectie ‘Vrije Vlucht’, waar hun huistekenaars terecht konden voor one-shots voor volwassenen, was het grote succes een doorn in het oog van andere stripbazen. Het duurde nog tot 1993 voordat Le Lombard volgde met haar eigen collectie ‘Getekend’. Ook hier konden hun klassebakken hun verbeelding de vrije loop laten gaan, zonder beperking van onderwerp, bladzijden of stijl. Maar terwijl ‘Vrije Vlucht’ een keurmerk werd voor kwaliteit, heeft het voor ‘Getekend’ nooit zo’n vlucht genomen. De uitstraling van het volwassenenfonds van Dupuis is altijd groter geweest, en ook in volume spande ze de kroon: er zijn nu al 340 albums verschenen terwijl ‘Getekend’ nog net niet aan de kaap van 100 zit (97).

Een van de vaste waarden van de collectie van Le Lombard is veteraan-verteller Pierre Dubois, geboren in de Ardennen in 1945. Net als bij streekgenoot Servais merk je de liefde voor het platteland en zijn sagen en legenden door heel zijn werk. Hij werd bekend met zijn grote encyclopedieën over kleine volkjes zoals kabouters, elfen en feeën. Op stripgebied maakte hij onder meer indruk met Laïyna met Réné Hausman en De legende van het wisselkind. Hij schrijft klassieke verhalen, opgesmukt met wat magie en ook hier in ‘De gezichtslozen’ krijgen we dit voorgeschoteld.

De gezichtslozen zijn een groepje soldaten, die rondzwerven in het door de dertigjarige oorlog verwoeste Duitsland waar je nauwelijks nog de seizoenen kunt herkennen. Ze dragen maskers om hun ‘doodsgezicht’ te verbergen. De jongsten onder hen hebben alleen maar oorlog gekend. Wanneer ze door een andere legergroep worden aangevallen, weten ze na een zwaar gevecht via een smalle kloof te ontsnappen. Ze komen tot hun grote verrassing terecht in een vallei die er uitziet als het ware paradijs. Ze verstoren de plaatselijke bewoners bij hun voorjaarsfeest. Terwijl een deel van de bende die plaatselijke bewoners over de kling wil jagen en aan het plunderen slaat, besluit hun kapitein om de vrede te bewaren. Hij biedt hun bescherming aan tegen de buitenwereld in ruil voor onderdak en voedsel. Maar hoe lang kan hij zijn mannen in toom houden, en dreigt er ook geen gevaar van de buitenwereld voor dit idyllisch oord?

Dubois weet hier op een vreemde manier het harde van de oorlog te combineren met het sprookjesachtige van het natuurleven (ja, ook de elfen zijn aanwezig). Het is geen wereldschokkend verhaal, maar het boeit door de goed uitgetekende karakters. Voor tekenaar Kas, de Pool die Rosinski opvolgde bij de sf-serie Hans, is het een stijlbreuk met zijn vroegere werk, zoals we dat kennen van bijvoorbeeld Halloween Blues; minder glad, met veel meer details, maar dat past wel in dit avontuur waar de natuur zo’n belangrijke rol in speelt. Enkel de inkleuring, die Kas samen met zijn vrouw Graza heeft gedaan, kan me niet overtuigen. Nochtans heeft zij ook wel heel wat ervaring, met ondere andere werk voor de serie Thorgal, maar hier gaat ze toch de mist in met felblauwe nachtscènes en lichtroze vuurzeeën.

Voor de liefhebbers van klassieke verhalen zal dit kleine minpuntje echter geen bezwaar zijn. Ze zullen kunnen genieten van degelijk vakmanschap en dat zien we ook niet meer elke dag.

Details Strips
cover_De_gezichtslozen
Tekeningen: Kas
Scenario: Pierre Dubois
Uitgeverij: Le Lombard
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
100