Dirk-Jan Hoek, 'De Hemingway Triatlon'

Geen blijvende indruk

Toen wij vroeger nog in de schoolbanken zaten en verplicht aan onze leeslijst moesten werken, was Ernest Hemingway een makkelijke keuze voor de Engelse leeslijst. Gezien als een van de grootste auteurs die de Verenigde Staten ooit heeft voortgebracht, stond Hemingway ook bekend om zijn nogal wilde leefstijl. Aan het begin van 'De Hemingway Triatlon' is er een kleine disclaimer die netjes aangeeft dat het fictie is, maar wel eentje die nauw aan zou sluiten bij de historische realiteit. En daar wij altijd interesse hebben in al dan niet - zwaar - geromantiseerde 'waargebeurde' verhalen konden wij de verleiding niet weerstaan. 

Het verhaal speelt zich af in de periode nadat een boek van Hemingway niet enkel positief wordt ontvangen. De gemengde en in sommige gevallen vernietigende kritieken op zijn laatste boek frustreren Hemingway. Met alle macht probeert hij de magie van zijn eerdere werk terug te vinden, hetgeen lijdt tot een heftige writer’s block. De gefrustreerde schrijver begint zich steeds meer af te zonderen van zijn vrouw die haar man langzaam ziet wegkwijnen. Alles verandert als George Adams ten tonele verschijnt. Adams is een oorlogsheld die ook nog eens een wereldberoemd kunstwerk van de Nazi's heeft gered, en hij heeft deze status gebruikt om zich op te werken tot een bekende televisiepersoonlijkheid met veel connecties. Adams probeert Hemingway te overtuigen dat hij hem met zijn ‘netwerk’ weer tot grote hoogtes kan helpen. Hemingway, die steeds meer gelooft in de mooie verhalen van de televisieman, betrekt Adams bij zijn wilde uitstapjes die bekend staan als de 'Hemingway triatlon': jagen, neuken en zuipen. Maar omdat Hemingway zo bezig is met het wegvluchten van zijn eigen falen, ziet hij niet dat Adams helemaal niet het beste met hem voorheeft.

Met 'De Hemingway Triatlon' heeft Hoek geprobeerd een plaatje te schetsen van een periode waar niet veel over bekend is. Maar het wordt niet echt duidelijk waarom Hoek die moeite heeft genomen. Het verhaal wist ons niet te grijpen en was op veel momenten erg voorspelbaar. De frustratie en onmacht van Hemingway zijn al snel duidelijk, maar toch blijft Hoek hier op terugkomen. Tegelijkertijd krijgen wij inzichten in de geschiedenis van Adams en wat deze man allemaal heeft meegemaakt. Het lijkt alsof Hoek ons een kijkje in de belevingswereld van Hemingway wilde geven, maar ook een spannend mysterie omtrent Adams wilde creëren. Deze twee ambities zitten elkaar enorm in de weg en aan het eind bleven wij als lezer een beetje onverschillig achter.

Hoeks tekenstijl kan ons zeker bekoren en het is duidelijk dat hij in zijn comfort zone zit als hij zonder kleur kan werken. Hij werkt met mooie strakke lijnen gecombineerd met grote witte en inktzwarte vlakken. Hij heeft een zeer goede beheersing van schaduwspel en alhoewel hij niet heel innovatief is in zijn kadrering, kunnen wij de keuze voor zwarte kaders bij de flashbacks zeker waarderen. Echter door veelal het zelfde aantal frames te gebruiken per pagina, laat zijn pacing af en toe wat te wensen over. Maar hij durft (terecht) in sommige scenes ook volledig op de kracht van zijn tekeningen te vertrouwen.

'De Hemingway Triatlon' heeft bij ons geen blijvende indruk achtergelaten. Een gevoel van onverschilligheid is voor ons geen goed teken en hoewel we tijdens het lezen de tekenstijl wel konden waarderen, was het niet genoeg om het boek naar een hoger niveau te tillen. Jammer, de potentie was er zeker, maar het boek kon deze niet waarmaken.

Details Strips
Tekst & Tekeningen: Dirk-Jan Hoek
Uitgeverij: Stichting Sherpa
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
160