Dimitri Verhulst, 'De pruimenpluk'

Schone smeerlapperij

Voor Mattis is het mooi geweest. Hij had zich in zijn huis aan het meer, ver weg van de bewoonde wereld, van de kudde afgekeerd, maar nu wil hij dat kluizenaarsbestaan opgeven en het huis verkopen. Want zelfs in eenzaamheid excelleert hij niet. 'De kruinen van alenige bomen zijn altijd schoon'. Maar mensen zijn geen bomen.

Halfweg de vertelling bedenkt hij zich. Omdat Elma, helemaal naakt en wadend door het meer, als een volta zijn bestaan komt binnengeschreden. Het lijkt het begin van een magisch sprookje. Alleen. Boven hun hoofden hangt het spook van Erik, de overleden echtgenoot van Elma.

We kruipen als lezer in het hoofd van Mattis, die als begenadigd verteller terugblikt op de gebeurtenissen. Zijn stem is rechtuit en ontwapenend. Maar helemaal eerlijk lijkt hij ons niet. Verhulst verwijst niet toevallig naar ‘Schaaknovelle’ van Stefan Zweig. Daarin drijft de eenzaamheid een personage zover dat hij tegen zichzelf begint te spelen. Heeft de eenzaamheid ook Mattis te pakken gekregen? Dan is ‘De Pruimenpluk’ misschien niet zozeer het relaas van wat zich heeft afgespeeld, dan wel de droom van wat zich had kunnen afspelen. Een ‘alenige’ monoloog met ingebeelde personages.

Dit is geen vrolijk boek. Wat had u dan gedacht? Het cynisme en het sarcasme komen aan als een stomp in de maag. Maar tegelijk zal u ook hardop moeten lachen. En Verhulst verzoent wel meer tegenstellingen in ‘De Pruimenpluk’: het vunzige en verhevene worden met een schijnbare eenvoud samengebracht. Hier worden alle registers opengetrokken. Het resultaat: een wonderschone novelle vol smeerlapperij. The things we do for love... 

Er staat geen letter te veel in dit boek. Verhulst heeft geen turf nodig om zich een meester van de taal te tonen. Dit is immers geen simpel boekje: hier is geschaafd, geschuurd en geslepen aan de zinnen. Wat overbleef, is een pure parel. Een grillige, dat wel.

 

Details Fictie
auteur: Dimitri Verhulst
Uitgeverij: Pluim
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
151