De Muziekdoos 1: Welkom in Pandoria

Uitermate geschikt voor de doelgroep

Ken je dat? Het gevoel dat je vroeger kreeg als je naar een klassieke met de hand geanimeerde Disney film keek, dat gevoel van magie? Dat willen weten hoe ze dat gedaan hebben? De talenten die aan deze films werkten, waren bijna misselijkmakend goed, mensen met passie en liefde voor wat ze deden. Later vonden we van dezelfde films zogeheten artbooks en groeide onze waardering weer. Vanwaar dit relaas, is nu de vraag die opkomt. Heel simpel, de cover van 'De Muziekdoos' deed ons denken aan een Disney-artbook.      

Het verhaal draait om Nola, die voor haar achtste verjaardag van haar vader een muziekdoos krijgt die ooit van haar moeder is geweest. Nola is meteen gefascineerd door de muziekdoos, enerzijds omdat deze prachtig is en anderzijds omdat het een herinnering is aan haar moeder. Wanneer ze de doos aanzwengelt, krijgt ze echter de schrik van haar leven: ze ontdekt plots een piepklein meisje in de glazen bol van de muziekdoos. Deze sommeert haar om op een bepaalde manier aan het opwindsleuteltje te draaien. Het resultaat is dat Nola in de glazen bol eindigt. Dit is de wereld van Pandoria, en het meisje dat haar hier naartoe heeft gelokt is Andrea. Andrea heeft hulp nodig en sleurt de verwarde Nola verder haar wereld in. Nola komt terecht in een wereld vol vreemde wezens met meerdere hoofden, tentakelbaarden, lichtgevende handen en ogen op hun buik. Zoals Dorothy ooit in 'The Wizard of Oz' zei: 'I have a feeling we're not in Kansas anymore'.

Auteur Carbone heeft een simpel verhaal opgezet met leuke en fantasievolle karakters. Maar ze heeft wel enorm veel haast. De schrijfster wil in minder dan zestig pagina's een complete fantasiewereld neerzetten én een enorm aantal karakters introduceren. Het ene plotpunt is nog niet uitgelegd of het volgende komt al om de hoek kijken. Het gevolg is dat wij als ‘volwassen’ lezers soms het idee kregen naar een pilotaflevering van een nieuwe tv-serie te kijken. Eentje waarin zoveel informatie gepropt moet worden dat het verhaal er onder begint te lijden. Waar wij het gevoel kregen dat er van de hak op de tak gesprongen wordt, bleek deze methode erg in de smaak te vallen bij jongere lezers. We waren er zelf getuige van hoe de strip smakelijk werd verslonden om meteen daarna nog een keer gelezen te worden.

Het leeuwendeel van de aantrekkingskracht van 'De Muziekdoos' vindt zijn oorsprong bij tekenaar Gije. Man, wat een megatalent. We hebben de man gegoogeld, maar hij schijnt niet werkzaam te zijn bij Disney. Iets wat ons nog steeds een raadsel is. Gije beheerst de simpele maar krachtige mimiek die Disney karakteriseert, en heeft daarnaast ook nog een enorme flair in zijn kleurgebruik. Hij weet de wereld die Carbone voor ogen heeft op magische wijze tot leven te brengen. Door te kiezen voor waterverf-inkleuring geeft hij de tekeningen bovendien zoveel dynamiek mee dat bij ons af en toe echt de mond open viel. In één woord schitterend.

'De Muziekdoos 1: Welkom in Pandoria' is moeilijk te recenseren, omdat wij niet de doelgroep zijn. En eigenlijk worden we daar heel blij van. Ook kinderen verdienen strips als deze. Strips die ze meteen weer opnieuw willen lezen. Strips die ervoor zorgen dat ze zelf potlood en papier erbij nemen om de gekke ‘dokter’ na te tekenen. Carbone en Gije hebben geen strip voor ons gemaakt, maar eentje voor de kinderen die wij het graag gunnen.

Details Strips
Originele titel:
LA BOÎTE À MUSIQUE
Scenarist: Carbone
Tekenaar: Gije
Uitgeverij: Dupuis
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
56