David Tako & Jérôme Hamon, 'Green Class 1: Pandemie'

Zombies die geen zombies zijn

Laat zombies niet de reden zijn om dit niet te lezen. We zouden het begrijpen als je door de recente overdaad aan walking dead, de neus ophaalt voor nog meer van hetzelfde. Maar, wees niet bevreesd: 'Green Class' bewijst dat er nog leven zit in de halve doden.

We zeggen zombies, maar eigenlijk is die omschrijving niet correct. De vreemd uitziende wezens uit deze strip zijn feitelijk gezien niet dood, en dus zeker niet herrezen. De wezens waren ooit mens, en zijn dat technisch nog altijd, maar ze zijn ziek. Een mysterieus virus heeft hen omgevormd tot willoze schimmen van zichzelf. Je zou denken dat het zombies zijn, maar als je ze ziet bewegen – snel en met agressie – dan weet je dat het hier om iets anders gaat. Iets gevaarlijker.

Om het virus in te dijken heeft de Amerikaanse overheid besloten om een grote muur te bouwen rond het geïnfecteerde gebied. 'Daarvoor gebruiken ze dezelfde technieken als ze aan de Mexicaanse grens gebruikt hebben', legt een personage uit. Een veelbetekende, slimme opmerking. Eentje die toont dat deze strip toch dat beetje meer is dan doorsnee.

Zoals bij de beste bovenmenselijke verhalen, staan zii die nog normaal zijn, centraal. In dit geval zijn dat zes vrienden die door ongelukkige omstandigheden binnen de quarantaine-zone zijn beland. Ze konden vertrekken, maar bleven om een geïnfecteerde vriend te helpen. Het duurt niet lang voor ze aan hun beslissing twijfelen.

Zo samengevat klinkt het verhaal niet ontzettend origineel. De structuur is er eentje zoals je ze al eerder las of zag. Gelukkig lijken de makers dit te beseffen – ze geven niet de indruk het genre opnieuw te willen uitvinden. Ze willen het eerder uitdiepen. Een eigenheid geven aan de clichés, om ze zo weer interessant te maken. En ze slagen in hun opzet. Of toch voor een heel erg groot deel.

De personages zijn boeiend. Het zijn tieners en ze reageren zoals tieners doen – waardoor ze leuk herkenbaar zijn. Ze praten in levendige dialogen: nergens geforceerd, nergens te uitleggerig. Hun reacties zijn menselijk, eerlijk en emotioneel. Ze leven in een stereotiepe wereld, maar reageren alsof ze er niet in thuishoren. 'Green Class' is zonder meer boeiend, slim en doorleefd geschreven en met klasse getekend.

De cover (en eigenlijk de hele opzet van de strip) heeft iets van de reeks 'Gung Ho'. Ook daar gaat het over tieners, ook daar wordt de apocalyps bevolkt door de millenial-generatie. Doch, waar 'Gungh Ho' volledig en geweldig losgaat, blijft 'Green Class' ingetogen. Even vlot, even snel, even echt, maar in een versnelling lager. Realistischer wellicht. Wat zorgt voor een heel eigen sfeer, ergens tussen 'Gung Ho' en – om eens een vergeten, vergelijkbare parel te noemen – 'Coma' van Steven Dupré.

We lazen dit heel erg graag en kijken uit naar deel twee. Niet dat dit een klassieke stripreeks worden zal. Zo geweldig is dit nu ook weer niet. Maar het is wel een strip dat zichzelf staande houdt in een wereld overspoeld door de ondoden. En dat wil heel wat zeggen.

Details Strips
Tekeningen & Inkleuring: David Tako
Scenario: Jérôme Hamon
Uitgeverij: Le Lombard
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
72