Huff, Dagen van gras

Het venijn zit hem in de staart

‘Dagen van gras' is de debuutroman van Philip Huff, een vijfentwintigjarige Nederlander die in zijn studententijd de betreurde Martin Bril door het land rondreed. Bij lezers van literaire tijdschriften als ‘De gids', ‘Hollands diep' en ‘Passionate' doet de naam Philip Huff misschien al een belletje rinkelen, de man publiceerde hierin immers al enkele verhalen. Voor anderen is ‘Dagen van gras' een eerste kennismaking met de auteur. Wij moeten - een beetje met het schaamrood op de wangen - toegeven dat wij tot die tweede groep behoren.

De roman vertelt het verhaal van de achttienjarige Ben van Deventer die na een periode van hevig drugsgebruik in een psychose is beland en wordt opgenomen in een instelling. Ben vertelt de lezer wat hij in zijn jonge jaren al heeft meegemaakt. En dat blijkt niet niks te zijn. Bens grootvader, met wie hij een erg goede band heeft, sterft en zijn ouders zijn gescheiden. Gelukkig is er nog zijn vriend Tom, die qua persoonlijkheid eigenlijk compleet het tegenovergestelde is van Ben. Hij neemt Ben op sleeptouw en samen doen ze dingen die Ben alleen nooit zou durven. Maar de twee geraken op het slechte pad en beginnen steeds meer drugs te gebruiken. Het resultaat daarvan kennen we al vanaf het begin van het boek: Ben geraakt in een psychose en moet worden opgenomen in de jeugdkliniek.

Het verhaal wordt verteld door Ben op het moment dat hij in een steunwoning voor adolescenten woont. Je weet dus als lezer meteen dat hij in een instelling zit en dat er ergens iets is misgelopen. Wat er exact gebeurd is, komt je nog niet meteen te weten. Huff stelt dat moment uit tot aan het einde van het boek. Zo zorgt hij ervoor dat je als lezer steeds wilt doorlezen, je wilt immers weten wat er nu exact gebeurd is. En dat doorlezen gaat enorm vlot, Huff hanteert immers een zeer vlotte schrijfstijl.

Die schrijfstijl zou anderzijds ook wel als één van de minpunten van het boek kunnen genoemd worden. Het verhaal wordt verteld door een achttienjarige en dat merk je ook aan de manier van schrijven. De zinnen zijn niet echt complex en eerder kort van aard. Verder eindigen Bens zinnen niet zelden op ‘maar écht', alsof hij de lezer (en misschien ook zichzelf) ervan moet overtuigen dat wat hij vertelt de waarheid is.

Ook de inhoud heeft te lijden onder die eenvoudige schrijfstijl. Je gaat als lezer namelijk nooit echt meeleven met de personages. Wat voor ergs er ook gebeurt, Ben vertelt het op zo'n banale manier dat alles nooit zo erg klinkt als het eigenlijk is. Hierdoor blijven de personages in het verhaal nogal oppervlakkig en vertonen ze nooit echt veel diepgang. Bens leefwereld lijkt bijvoorbeeld uit niet veel meer te bestaan dan drugs, schaken, de muziek van de Beatles en zijn eigen bandje.

Maar het venijn zit hem in de staart. De ontknoping van het verhaal - het precieze waarom van de opname van Ben, de druppel die de emmer deed overlopen - is namelijk vrij verrassend en onverwacht. Die ontknoping slaagt er niet in om het hele boek te redden, maar het zorgt er wel voor dat dit boek net uitstijgt boven de vele debuutromans die er verschijnen. Wat bovendien nog apart is, is de manier waarop het boek verscheen. 'Dagen van gras' was namelijk niet meteen te koop in de boekhandel, maar verscheen eerst als e-book. Verder bestaat er nog een mooie website over het boek waarop je alle liedjes van het bandje dat Ben en Tom oprichten, kan beluisteren. Ben beschikt ook over een eigen Facebookpagina en twittert er vrolijk op los. Zo zorgt Huff ervoor dat het verhaal niet stopt bij het boek, maar dat het iets multimediaals wordt. Hip!

Details Fictie
Auteur: Huff
Copyright afbeeldingen: De Bezige Bij
Uitgever: De Bezige Bij
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
168