Cyril Pedrosa, 'Vier jaargetijden'

Verwarrend fascinerend

Een meisje kijkt toe hoe haar vader de boodschappen in de autokoffer laadt. Zorgvuldig registreert ze hoe het eten in blik niet op de kaas mag staan. Hoe de melk stevig in de hoek gezet wordt, zodat deze niet omvalt. Een man staart vanuit zijn moderne villa uit over de zee. Hij is alleen, zijn dochter woont bij zijn ex-vrouw. Zijn hemd valt open. Hij wordt oud en zoekt naar betekenis. Een klein jongetje loopt gewapend met een boog door de sneeuw. Zijn pijl mist de haas, zijn honger blijft. Het jongetje leefde lang geleden, toen er van beschaving amper sprake was.

'Vier jaargetijden' beschrijft het leven van mensen die niets met elkaar te maken hebben, maar toch verbonden zijn. In dit verhaal is Camille de link. Een werkloze vrouw die met haar laatste centen een camera kocht en iedereen op een ouderwets fotorolletje vastlegt. Haar lens vereeuwigt.

Cyril Pedrosa, de scenarist en schrijver, observeert, net als Camille. Hij ziet mensen, dringt door tot diep in hun ziel. De angsten, de eenzaamheid, het onbehaaglijke besef dat iedereen alleen is. Pedrosa bekijkt de mensen, legt hun zoektocht naar mening en zin vast. Hij kijkt en doet net hetzelfde. Zoeken. Zijn verhaal – hun verhaal – is netjes opgedeeld volgens de vier jaargetijden. De herfst is waar het begint. Voor elk deel wordt een andere stijl gehanteerd. Van lijnerig, persoonlijk en prachtig realisme, over dikke pastel naar felle, scherp contrasteerde kleuren. Eens in de lente begint de verwarring. Alsof de tekenaar zelf niet meer weet welke stijl de beste is. Hij experimenteert, maar niet elk experiment is even leuk om naar te kijken.

Je leest en vraagt je dingen af. Waarom wisselt Pedrosa pure strip af met paginalange teksten? Als was het een roman. Die teksten zijn best goed geschreven, maar toch. Waarom tekende hij ze niet uit? Waarom laat hij de droge vorm van de letters zo contrasteren met de losse lijnen van de tekening? Je vraagt je dingen af, je bent niet altijd akkoord met wat Pedrosa kiest. Maar toch lees je verder.

Want de mensen zijn verslavend. De manier waarop Pedrosa diep doordringt, eist genadeloos je aandacht. Hoe hij een verhaal vertelt over eenzaamheid, de onmetelijke lichtheid van het bestaan, zonder deprimerend te worden. Hoe echt het allemaal voelt. Je wordt verrast door de schoonheid, en de durf van de tekeningen. Zelfs al zijn die slordige, harde schaduwen niet mooi.

Het fascineert, deze strip. Het verwart, brengt de lezer uit balans en vormt zo een uitdaging.

Daarom is 'Vier jaargetijden' zowel immens goed als een vraagteken. Pedrosa's vorige strip, 'Portugal', is en blijft de beste strip van de afgelopen vijf jaar. Maar 'Portugal' is rechtlijnig indrukwekkend. Globaal geniaal. Eén stijl, één verhaal. Meer een afgewerkt product dan een zoektocht. 'Vier jaargetijden' is niet zo perfect. Het is een album dat leeft. In haar personages, in de manier waarop er getekend wordt. Het gaat op en neer. Soms zijn lange stukken geweldig, op andere momenten is het wachten op die ene tekening, om te begrijpen waarom het voorgaande zo fascinerend is.

Uiteindelijk merk je toch het plan. Het einde, de clou – want die is er wel degelijk – doet alles in zijn plooi vallen. Wist Pedrosa dan toch waar hij mee bezig was? Wellicht. Het leven imiteren. In wisselende vorm en onzekere experimenten die twijfel met zich meebrengen.

'Vier jaargetijden' is niet zomaar een strip. Het is niet zomaar geweldig. Maar een uitdaging zoals we ze zelden zagen.

Details Strips
Scenario & Tekeningen: Cyril Pedrosa
Uitgeverij: Dupuis
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
330