Cyril Pedrosa, Autobio 2

Groen lachen

Terwijl jij deze recensie leest, sterft er ergens een arm, ondervoed Afrikaans kindje. Een harde realiteit, maar so be it. Zitten jullie daar mee in? Zet het jullie aan tot actie, verontwaardiging, woede, agressie? We dachten het niet. Toch is dit niet zo voor iedereen.
Er zijn van die mensen die hier wel van wakker liggen. Alle respect voor hen. Net zoals er mensen zijn die stilstaan bij hoe hun eten een arme Zuid-Amerikaanse boer aan het werk houdt. Hoe bonen best (agri)cultureel correct gekweekt worden, hoe giftige stoffen in de aardappel de westerse jeugd bederven. Hoe tomaten kopen bij de plaatselijke boer goed is voor de dorpse economie maar de grote globale transacties - inclusief die van onze Zuid-Amerkaanse vrienden - jammerlijk negeert ... Over deze mensen gaat 'Autobio 2'.

Cyril Pedrosa, schrijver en tekenaar van deze strip, vertelt over zijn eigen leven. Blijkbaar leidt hij een dergelijk biobestaan. Samen met zijn vrouw staat hij stil bij de verantwoordelijkheid van alles en probeert dit bewustzijn over te geven aan zijn twee kinderen. Gelukkig stelt de man zich hier ook vragen bij. Oké, hij gaat winkelen in de ‘coöperatieve biowinkel' om de hoek, maar beseft wel degelijk dat zes euro voor een pot confituur - hoe correct de verwerkte aardbeien ook mogen wezen - belachelijk veel is. Voortdurend wordt hij heen en weer geslingerd tussen de ideale theorie en het evident gemakkelijke van de alledaagse realiteit. Of anders gezegd: in theorie bederven computerspelletjes de creatieve geest van de komende generatie, in praktijk zijn ze eigenlijk gewoon plezant en ga je ervan lachen. Op die grens tussen willen maar niet altijd kunnen bevinden de korte verhaaltjes van Pedrosa zich. Het pleit voor de tekenaar dat hij zichzelf en zijn levensstijl in vraag durft te stellen. Lezen hoe een politiek, cultureel, economisch correcte man moeite heeft met het aanhouden van zijn eigen waarden is, nu ja, gewoon grappig.

Naast bioman is Pedrosa natuurlijk ook stripmaker. Wie hem kent van het belachelijk goede 'Drie Schimmen', weet dat hij kan tekenen. In de jaren negentig werkte hij nog mee aan Disneyfilms als 'The hunchback of Notre Dame' en 'Hercules', en dat is er aan te zien. Zijn figuren hebben dezelfde aanstekelijke expressiviteit als de komische konijntjes en pratende vogels uit de Disneystal. Maar dan iets experimenteler en eigenaardiger getekend. De prenten zitten zeker en vast goed. Ze geven alles iets licht en luchtig mee, een vrolijkheid die je niet altijd met de biominnende massa associeert.

Eigenlijk is het met deze strip zoals met een goede column in je favoriete dag- of weekblad. Hoe goed je die vindt, hangt vaak af van hoe fel je overeenkomt met de schrijver in kwestie. Ben je het eens met wat hij zegt - of net niet? Herken je de problemen waar hij over spreekt, gaan deze ook jou aan? Wat ons betreft, is 'Autobio' een perfecte column. Eentje die de de vinger legt op de juiste wonden, de scheuren benadrukt in een overgecultiveerde wereld. En dit doet met de mooiste tekeningen. En als je ons nu wilt excuseren: we hebben honger, en ergens in de keuken slingert er nog een stukje McDonalds rond.

Details Strips
Auteur: Cyril Pedrosa
Copyright afbeeldingen: www.stripkever.be
Uitgever: Glad Ijs
Jaar:
2010
Aantal pagina's:
48