Casado & Pelaez 'Een stukje spinazietaart 1: Lieve groeten uit Machy'

Jammer maar helaas

Soms is het jammer om vast te stellen dat de goede bedoelingen niet ingelost worden. Je kan iets lezen, duidelijk zien waar de auteurs naartoe willen, en tegelijk merken dat de bestemming onbereikt blijft. Dat is zonde, want je gunt het de makers wel, je gunt het de strip, maar een mens moet eerlijk zijn: als het niet geweldig is, dan is dat zo.

Het minste wat we kunnen doen is verklaren waarom het resultaat minder is dan de som van zijn ambities.

'Een stukje spinazietaart, deel één' gaat over een vrouw: Marie-Madeleine Madac Miremont. Marie woont in het Franse Machy, samen met haar acht kinderen. Inderdaad: acht. Een groot gezin, dat Marie helemaal alleen moet onderhouden. Haar man is er vandoor, van andere hulp is er geen spoor. Gelukkig weet ze van aanpakken. Ze zoekt naar oplossingen en verliest nooit de hoop. De oplossing komt hier in de vorm van spinazietaarten. Marie teelt haar eigen spinazie en probeert de taarten die ze ervan maakt op de lokale markt te verkopen. Een moeilijke opdracht. Niemand lijkt ze graag te eten, tot Marie een geheim, mysterieus ingrediënt toevoegt. Iets wat ze geheel toevallig met de post gekregen heeft. Iets uit Somalië. Iets dat misschien niet helemaal legaal is ...

Het verhaal op zich is, hoewel niet ontzettend origineel, best goed van opzet. Het biedt mogelijkheden. Acht kinderen zijn acht potentieel boeiende karakters. Marie is een zelfstandige vrouw, ideaal voor deze #metoo-tijden. Het geheime ingrediënt zorgt voor spanning ... Mogelijkheden genoeg voor conflict en intrige.

Het is dan ook jammer dat we nooit volledig meegesleept werden. Het verhaal wordt niet geweldig uitgewerkt. De makers willen veel – actie, emotie, humor, sociale kritiek – maar werken niets van dat alles voldoende uit. De maatschappelijke relevantie van een alleenstaande moeder gaat ten onder aan de drang naar hippe actie en humor. De makers lijken een voorliefde te hebben voor snedige tarantineske dialogen, semi-slapstick-moppen en een hollywoodiaanse manier van verhalen vertellen. Doch, een voorliefde is niet hetzelfde als kunde.

Te vaak falen de grappen. Het ritme van de dialogen stokt: nooit zijn ze zo slim en snel als ze zouden moeten zijn. De actie is aanwezig, maar wordt toch te klungelig op papier gezet. Soms zitten de dingen wel goed, soms is het oké. Maar oké is te weinig, en te weinig is niet oké.

Zonde dus, want er is potentieel. Het ziet er mooi uit, Casado levert puik werk. De man kan mensen tekenen, zijn lijnen zijn aanlokkelijk expressief. Maar toch ... ook daar wringt er al te vaak een schoen. De kleuren  zijn veel te saai voor het verhaal dat hij vertellen wil, de actie is te traag en ... nu ja: je begrijpt ons punt.

Geweldig is dit niet. Uiteraard bestaan er veel slechtere strips, maar er zijn er ook veel betere. Vandaar ons verdict: niet goed genoeg. Jammer voor de makers. Ooit zullen ze iets beters maken, maar voor het zover is zullen ze toch nog wat meer - euh - spinazie moeten eten.

[[{"type":"media","view_mode":"media_original","fid":"216302","attributes":{"alt":"","class":"media-image","height":"524","typeof":"foaf:Image","width":"450"}}]]

Details Strips
Tekeningen & Inkleuring: Javier Sánchez Casado
Scenario: Philippe Pelaez
Uitgerverij: Casterman
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
48