Caro Van Thuyne, 'Wij, het schuim'

Verhalen vertellen om te overleven

‘He called out to the seabirds', zomaar een tekstregel uit 'The seabirds' van de Australische groep The Triffids. In hun nummers doken veelvuldig personages die op hun geliefdes verloren en dat verlies weigerden onder ogen te zien. Van Thuyne refereert in haar debuutbundel veelvuldig aan de band. Net als frontman David McComb roept ze een universum in het leven waarin mensen rondwandelen die de banden met de realiteit langzaam verliezen.

In het verhaal ‘Lijkhouding’ vult het hoofdpersonage zijn dagen met luisteren naar het getik van de typmachine van de buurman en het onderhouden van zijn salamander Axl. ‘Ludo en de zwaan’ handelt over een man die obsessief zwemkilometers afhaspelt, terwijl hij zich een punthoofd piekert over zijn huwelijk. Een man bouwt na een depressie een huisje in de duinen, terwijl hij dient af te rekenen met het hoongelach van zijn vader in ‘De parabel van Lanterfantje en de GVR’.

‘Wij, het schuim’ laat zich kenmerken door een bijzonder eigenzinnige stijl. In het eerder vermelde ‘Ludo en de zwaan’ wordt het verhaal onderbroken door een muzikaal intermezzo en een vloedgolf aan Nigeriaanse Yoruba-woorden kruidt ‘Lepeltjesgewijs’. Het zorgt ervoor dat je bij momenten de horizon dreigt te verliezen.

Toch kun je haar eigenzinnigheid niet wegzetten als vrijblijvende spielerei, daarvoor voelen de verhalen te doorleefd aan. Van Thuyne kan trouwens personages ook kernachtig neerzetten: ‘Ze is een vrouw die doof wordt wanneer ze een goed boek leest, maar opmerkt dat mijn voetstap in de hal treurig klinkt.’

Net als het werk van Bertram Koeleman lijkt dit debuut een oefening in gecontroleerde waanzin. Alsof Mark Oliver Everett van Eels zich aan fictie waagde.

Details Fictie
Uitgeverij: Podium
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
230