Brecht Evens, 'Panter'

Evens doet emotie

Vreemd. Onlangs zei iemand het ons - nee, twee mensen zeiden het. Mensen die het konden weten. Ze verklaarden doodleuk dat ze de vorige van Brecht Evens eigenlijk niet zo goed vonden. Ze hadden het over 'De liefhebbers', een strip die wij zomaar even vijf sterren gaven. Hadden we ons vergist? Uiteraard niet, meningen verschillen. Hoewel? Sommige dingen lijken ons een zekerheid, zoals de vierkantswortel van zestien. 'De liefhebbers' is wiskundig goed – zo dachten wij erover.

Tot we 'Panter' lazen, de laatste van diezelfde Brecht Evens. Toen begrepen we de gedurfde uitspraak. 'Panter' is nu eenmaal – en we wikken onze woorden – beter. Anders. 'De liefhebbers' toonde de Evens die we kennen van zijn doorbraakstrip 'Ergens waar je niet wil zijn'. Evens tekende op dezelfde manier, vertelde een gelijkaardig verhaal en hanteerde de trucjes die we al zagen. 'Panter' doet dit niet. 'Panter' is nieuw, anders dus. Minder vertellen, meer emotie.

Het verhaal is eenvoudig. Een klein meisje, Kristientje, verliest haar kat: Juffrouw Poezelijn. Intens verdriet is het gevolg. Tot de avond valt en er een panter uit de lade van haar kastje kruipt. Dan wordt het beter. De panter blijft een schat van een kat. Hij en Kristientje worden vrienden. Dat is het zowat, maar in de eenvoud schuilt de kracht.

Brecht Evens leeft zich uit in de dialoog tussen het meisje en het beest. Hun gesprekken duren pagina's lang, letterlijk. Je ziet de twee praten, niets meer. De panter ziet er bij elke zin van het gesprek lichtjes anders uit, telkens weer een nieuwe emotie. Evens toont een bijna cartooneske expressiviteit waarvan we niet dachten dat hij ze in zich had. In de dialogen ligt het genot. De panter is uiterst welbespraakt, grappig en hoffelijk. Kristientje loopt over van een aandoenlijke, verslavende kinderlijke fantasie. De strip leest als een kinderboek, maar dan voor volwassenen die dromen van hun eigen fantasievriendje.

Anders dan 'De liefhebbers', dat zeiden we al. In de tekeningen valt het verschil minder op, maar het is er wel. Evens hanteert nog altijd zijn felgekleurde stijl, waarin verf-lijnen door en over elkaar lopen. Maar het lijkt rustiger, iets beter gedoseerd. Emotioneler, uitzinniger en expressiever. Bovendien is de panter een waar wonder. Hij verandert moeiteloos van een Chinese draak in een Egyptische sfinx of iets wat lijkt op de kat uit 'Alice in Wonderland', en nooit blijft hij niet zichzelf. Een kleine tour de force.

Beter dan 'De liefhebbers', dat zeiden we ook. Wellicht klopt dit, want emoties raken je dieper dan een doordacht verteld verhaal. Maar ook 'Panter' is niet perfect: er is iets mis met het einde, iets klein en verwaarloosbaar.

Dus waarom zouden we kiezen? 'De liefhebbers' of 'Panter'? Wees gulzig en lees ze allebei. Beide strips zijn hun vijf sterren meer dan waard.

Details Strips
Auteur: Brecht Evens
Uitgeverij: Oogachtend
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
120