Bernard Dewulf, 'Late dagen'

De grote schoonheid van het kleine

In 'Kleine dagen' schreef Bernard Dewulf over zijn opgroeiende kroost. Nu, jaren later, ontgroeien zijn kinderen hun kinderlijf én de bladzijden van 'Late dagen', Dewulfs nieuwe boek. Hij probeert ze nog te vangen in woorden en opvoeding, maar ziet dat hij steeds overbodiger wordt. Een mens zou voor minder melancholisch worden. Al beschrijft Dewulf dat opgroeiingsproces ook met een grote mildheid. Niet alleen zijn kinderen figureren in 'Late dagen'. In zijn verzameling korte stukjes, columns zo u wilt, verwondert hij zich zowel over schilderijen, vrouwen als over een eenvoudig briesje in de tuin. Het is altijd Dewulfs kracht geweest: om met zijn schrijverspenseel naast grootse ook vooral kleine dingen te schilderen. Daar waar het geluk verstopt is en herontdekt wordt als lezer. Het is een verademing om een schrijver te lezen die niet dweept met grootse, epische anekdotes of rock-'n-roll. Het gezinsleven en de natuur smelt hij met zijn pen om tot iets unieks. Even goed sluipt de wereld en haar drama onder de kieren van zijn ouderlijk huis, in de vorm van krantenkoppen bijvoorbeeld. Het busongeluk in Sierre passeert, een stuk over het contrast tussen de ontluikende lente en de IS-gruwel op computerscherm snijdt diep. Waar Bernard Dewulf ook over schrijft, hij kijkt met de ogen van een fotograaf en ontleedt op zijn typisch filosofische manier taal en moment. Zijn bespiegelingen hult hij in mooie metaforen, de eerste zin al gutst binnen als een lepel schoonheid. Zijn stukjes (sommige kon u al lezen in De Standaard Weekblad) zijn misschien te veel om in één ruk weg te lezen. Na een tijdje wordt zijn stijl wel heel herkenbaar en missen de woorden hun daadkracht. Leg dit boek daarom soms opzij en kies af en toe een stukje om te lezen. Met schoonheid moet men niet te kwistig zijn.   

Details Non-fictie
Author: Bernard Dewulf
Publisher: Atlas Contact
Jaar:
2016
Aantal pagina's:
176