Benacquista & Barral, 'De wereldrecordjagers'

Leuk om te lezen

Niet te zwaar, maar evenmin vederlicht. Realistisch en echt, maar toch dat beetje anders. Boeiend zonder wereldschokkend of vernieuwend te zijn. Dat is wat ‘De wereldrecordjagers’ is: aangenaam.

De titel geeft aan waar dit over gaat: over records. Over het ‘Guinness book of world records’, hoewel die titel nergens in deze strip vernoemd wordt. Daar, op de redactie, werkt Paul Baron. Hij is mee verantwoordelijk voor de rubriek ‘mens en dier’: een redelijk vage categorie waarin zo goed als iedereen zijn plek vindt. De boer met de grootste bloemkool ter wereld, de man die met een tandenstoker de meeste kikkererwten opat, de schrijver van het (letterlijk) langste gedicht ooit … Allemaal passeren ze bij Paul.

Een boeiende job zou je denken. Veel afwisseling, veel sociale contacten, nooit een dag hetzelfde. Wie wil dat niet? Wel, Paul Baron. Paul is het beu. Hij is de mensen beu. De records die ze najagen, hun motivatie: het lijkt allemaal zo leeg. Wat is het nut van 50 centimeter lange vingernagels? Waarom doet een mens dat? Om zich speciaal te voelen? Om anders te zijn? Paul doorziet het spelletje. Stelt zich vragen. Het grote waarom van het bestaan. Filosoof, of eenvoudigweg een man in midlifecrisis? Paul is op zoek naar de zin van alles. Naar de betekenis van normaal zijn, op zoek naar zichzelf.

Klinkt dat als een zwaar onderwerp? Wellicht, maar zo leest dit niet. Deze strip is eigenlijk best grappig. De zwart-zwaarmoedige gedachten zitten er zeker in, maar worden verpakt in een menselijk, vrolijk melancholisch verhaaltje. Eentje waarin iedereen zich herkennen kan, of zo vermoeden we toch.

Benacquista, de scenarist, wil weten waarom mensen niet graag gewoon zijn. Hij doet zo waar stripmakers als Pascal Rabaté en David Prudhomme in excelleren: het normale leven bekijken, tonen en liefdevol onderzoeken. Maar, zo goed als die twee mannen is Benacquista niet. De seriemoordenaar die hij in het verhaal plaatst, verhindert dat. Deze maakt de strip meer genre, minder echt. Het is amusant, die moordenaar, maar hij haalt het herkenbare te veel onderuit.

Barral, de tekenaar, is dan weer perfect voor dit soort verhaal. Zijn stijl bevindt zich ergens tussen die van Tardi en Dodier. Rond, karakterkoppen, realisme, gezellig in al haar eenvoud.

We hebben dit graag gelezen. ‘De wereldrecordjagers’ is een onschuldige strip. Goedbedoeld, met een eigen, weinig opvallend maar niettemin sympathiek gezicht. Onmogelijk om kwaad op te worden.

Details Strips
Scenario: Tonino Benacquista
Tekeningen: Nicolas Barral
Uitgerverij: Dargaud
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
64