Bastien Vivès, 'Een zus'

Oncomfortabel mooi

Wij weten niet wat er zich in het hoofd van een zestienjarig meisje afspeelt. Zoveel is zeker. Noch is het brein van een dertienjarige jongen ons bekend. Ooit waren we zelf jong, ooit hebben we meegemaakt wat zij beleven, maar toch...

Tijden veranderen.

Ook wij werden voor een eerste keer verliefd. Maar toen, lang gelee, was het anders. Onze dertienjarige zelf had nog nooit van internet gehoord, laat staan van de vleselijke filmpjes die daar grossieren. Naakte mensen in de door God verboden omstrengeling waren ons onbekend.

Nu is dat anders. Wie handig zoekt, vindt alles wat zijn lichaam begeert. Ook als je amper dertien bent. We vermoeden dat dit de jeugd veranderd heeft. Dertien nu is niet onze dertien.

In 'Een zus', deze strip, wordt je hier op gewezen. Bijna terloops, zonder er een thema van te maken. Internetporno passeert, alsof het alledaags is. In amper één scène. Niettemin bepaalt het de rest van het verhaal – of toch voor ons.

De twee tieners heten Anthony en Hélène. Ze ontmoeten elkaar wanneer ze samen met hun ouders in hetzelfde vakantiehuisje belanden. Anthony zal er de volle twee maanden blijven. Hélène slechts twee weken. Beide tieners ontmoeten elkaar, zien elkaar, slapen in andere bedden, maar op dezelfde kamer.

Ze worden verliefd zonder te weten wat dit is. Dat gevoel voor de eerste keer beleven is verwarrend. Romantisch, maar niet als Romeo & Juliet. Het is ontdekken, niet weten hoe dat te doen, meegaan in de dingen, twijfelen... Het is verliefdheid, het is spannend, maar het is ook een beetje hel.

Bastien Vivès, de scenarist-auteur, vat dit. Hij omschrijft bijna perfect hoe het is: jong zijn en leren omgaan met jezelf. De tieners doen wat ze doen. Worden gedreven door een mix van wat ze zelf voelen en dat wat ze denken dat moet.

Deze strip verleidt, niet de kijker, maar haar personages. Je volgt de blikt van Anthony wanneer die een half ontblote borst ziet. Zij, Hélène, staat in de typische übersierlijke Vivès-lijn op papier. Ze is een godin voor Anthony. Het mysterie dat aantrekt.

Daar, in de verleiding, zit het addertje van deze strip. We zien Vivès ontzettend graag, zijn tekeningen zijn bij de beste die je tegenwoordig kan zien, maar we waanden ons soms te veel voyeur. Wij, ouder dan achttien, keken naar Hélène – getekend als een verleidelijk meisje. Dat is vreemd. Onhebbelijk. Tegen de moraal. Net als andere, behoorlijk expliciete scènes, plaatsen ze de lezer ergens waar het oncomfortabel wordt.

Maar fout is het niet. Dit is letterlijk wat Anthony en Hélène zien en voelen. Zij, die met internet groot worden, weten wat verleiding is – of toch hoe het op hun scherm verschijnt. Dat één en ander echt wordt, is daarom, voor hen, niet abnormaal. Wij, webloze jongeren, door tijd en moraal aangetaste oudere, wij zien het anders. Wat de twee jongeren beweegt, choqueert ons. Hoe echt het voor hen ook is.

Dat maakt deze strip tot wat het is. Een inzicht in iets wat ons ontsnapt. Een herinnering aan hoe het vroeger was en wat er nog van overschiet. Wie jonger is, leest dit wellicht anders. Het moet nog gezegd dat dit verhaal, ondanks wat we hier vertellen, voor het grootste deel ontzettend mooi alledaags is – waardoor wat choqueert omvat zit in iets geloofwaardig echt.

We focussen ons hier op die ene scène, dat ene ding. Terecht of niet? Ontdek het zelf.

Details Strips
Scenario & Tekeningen: Bastien Vivès
Uitgeverij: Casterman
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
216