Bastien Vivès, ‘Zie mij’

De kleren maken de vrouw

We weten niet wat er tijdens Bastien Vivès’ studententijd allemaal gebeurd is, maar het is duidelijk wel zijn geliefkoosde periode in een mensenleven. Al vanaf zijn vroegste werk - debuut ‘Elles(s)’, opvolger ‘Hollywood Jan’, ‘Amitié étroite’ - verkent de eeuwige wonderboy van de Franse strip de diepste krochten van jonge adolescenten, en hun dagelijkse worstelingen met relaties, seksualiteit en zichzelf. Gelukkig bewijzen pareltjes als ‘Lastman’ en ‘Voor het rijk’ dat de Parijzenaar verre van een one trick pony is.


In ‘Zie mij’ berijdt Vivès - jammer genoeg voor de ene, gelukkig voor de andere - weer zijn bekende stokpaardjes. We maken kennis met de jonge Sorbonnestudente Sophie, die haar dagen doorbrengt met examens voor te bereiden en te babysitten. Tijdens een van haar oppasbeurten kotst de koter van dienst Sophie onder, waardoor ze noodgedwongen een bloesje leent van de vrouw des huizes.


Wat volgt, is de textielversie van Patrick Süskinds ‘Het parfum’: Sophie wordt onweerstaanbaar voor elke vent die haar pad kruist. Niet dat alle mannen zich meteen aan haar voeten werpen, maar ze halen elk op hun manier - een knullige openingszin, een knoert van een erectie - het onderste uit de kan om de aandacht van Sophie te krijgen.


Toch zijn het niet zozeer Sophies amoureuze escapades an sich die centraal staan in ‘Zie mij’. Vivès is zo slim geweest om de protagonist op te zadelen met een vriendje, Thomas, dat diametraal tegenover haar staat. Sophie leest Hugo en Rabelais en ziet er door die bloes op slag volwassen uit. Thomas daarentegen is verslingerd aan gezelschapspelletjes, en hij en zijn vriendengroep zien eruit als zestienjarige skaters. Een match die niet bepaald made in heaven is, en dat uit zich in wat zal volgen: Sophie rukt zich los uit haar vertrouwde wereldje en gaat op avontuur(tjes). ‘Zie mij’ past daardoor perfect in Vivès’ rijtje van coming of age-verhalen.


En zoals altijd bij Vivès wordt dat verhaal vakkundig in een ronduit adembenemende filmische beeldtaal gegoten. Van gedetailleerde achtergronden schakelt hij over naar blanco of grijze varianten, waardoor de personages nog beter tot hun recht komen. Ook straf hoe hij schijnbaar eenvoudig de kleinste emoties weergeeft bij zijn verschillende personages. Van verbijstering over angst tot onverschilligheid: met een paar lijnen borstelt de tekenaar het volledige spectrum van menselijke gevoelens op papier. Soms zijn daar zelfs geen ogen of lippen voor nodig.


Met ‘Zie mij’ krijg je een Vivès zonder echt grote verrassingen voor de kiezen. Maar mocht de gemiddelde graphic novel het niveau halen van wat deze man telkenmale uit zijn mouw schudt, dan zouden wij daar niet rouwig om zijn.

Details Strips
Scenario & Tekeningen: Bastien Vivès
Uitgeverij: Casterman
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
208