Anthony DeCurtis, 'Lou Reed'

A walk on the Lou side

Reed staart je op de gitzwarte cover aan vanachter zijn typische zonnebril. Elke pagina van deze prachtige biografie is zwart omrand, waardoor je bladzijde na bladzijde blijft beseffen dat het geen zin meer heeft te wachten op de man. Rolling Stone Magazine plaatste “Lou Reed, a life” in zijn top 10 van muziekboeken uit 2017, en Iggy Pop vat de essentie voor ons samen op de achterflap: “Lou Reed is Lou Reed”.

Reed was het geniale enfant terrible van de kunstzinnige rock en stippelde de weg uit voor prominente andere artiesten. Eigenzinnig, gefrustreerd en licht ontvlambaar, dat wel. Toch had Rolling Stone-journalist Anthony DeCurtis een goeie band met Reed, wat uniek genoemd mag worden. Lou Reed stond bekend als nukkig en nors, en snauwde zonder moeite elke reporter af. DeCurtis slaagt er deels in de man achter het icoon te ontrafelen. Je leert Reed kennen als iemand die ook een zachte kant had, wat hij zelden in publiek durfde te tonen.

Ook Reeds depressies en verslavingen passeren de revue, waarbij DeCurtis een zo eerlijk mogelijk beeld ophangt van de zanger die te onhandelbaar, te depressief of te stoned was om mee samen te werken. Ook de Factory, Velvet Underground en Andy Warhol komen aan bod. Het is pas wanneer Reed onder David Bowies hoede terechtkwam om “Transformer” op te nemen, dat zijn carrière de boost krijgt die ze nodig heeft. Het blijft echter vechten tegen de drugs en drank voor Reed. Eind jaren 90 volgt er een reunie van de Velvet Underground, en wordt hij steeds eigenzinniger en wispelturiger in zijn releases. Zijn laatste solo-cd’s bestaan uit een lezing van Edgar Allen Poes ‘The Raven’, een reeks meditatieve ambient soundscapes of een plaat vol freejazz improvisaties.

Lou Reed was in 2013 de eerste van een lange rij iconische rockgoden die The Great Gig in the Sky vervoegde. Terwijl daarna Cohen en Bowie hun einde bezongen in hun meesterlijke ultieme platen, was Reeds laatste release het op z’n minst omstreden “Lulu” waarbij de millionairsbende Metallica tevergeefs de Velvet Underground probeerde te doen vergeten. Reed had een mooier testament kunnen nalaten. De biografie van Decurtis is in elk geval een beter eerbetoon aan de man dan diens eigen laatste platen. Zet “Berlin” of  “Transformer” op, en laat DeCurtis je meevoeren naar de wild side van Lou Reed.

Details Non-fictie
:
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
528