Annemarie de Gee, ‘De kus van een clown’

Allemaal in hetzelfde schuitje

Lul, kut, poep… dat prevelt de lilliputter die binnenvalt op de begrafenis van Harman Pekmans vader. En dat terwijl niemand een rouwclown besteld had. Op diezelfde dag bakt Rosa wentelteefjes en neukt ze in de keuken met de vader van haar vriendin Laura, die omver gereden wordt door meneer Steeghuizen.

De Gee plaatst haar op het eerste gezicht lukraak gekozen pionnen met veel bravoure in het veld, om ze vervolgens duchtig op en over elkaar te laten springen. De gebeurtenissen stapelen zich op, de impuls om te vluchten wordt steeds dringender, het is wachten op een groteske apotheose…, maar dan houdt het eerste deel bruusk op.

Bij aanvang van het tweede deel bevinden we ons midden op zee. De drie protagonisten zijn bijeengebracht op een oude zeilboot. Wat hen verbindt? Een reeks toevalligheden en een zoektocht naar zingeving, naar de geruststelling dat we niet zomaar ‘richtingloos heen en weer bewegen’, zoals een of andere Odysseus. Maar, zo wordt opgemerkt, Odysseus ‘had zich geen speelbal gevoeld. Hij had een tegenstander’ gevonden in de machtige god Poseidon. ‘Welke ongelovige (die zou denken dat alles zonder reden was) zou die strijd hebben volgehouden?’

Zonder mededogen zendt de Gee haar personages op een zinloze Odyssee en voorziet ze die van kurkdroog commentaar, dat zelfs de grootste drama’s in een gênante klucht omtovert. Daarmee plaatst ze zich meteen in de categorie ‘kunstenaars’. Want zij zijn volgens mevrouw Steeghuizen ‘degenen die het onbehagen over de wereld vormgeven, het zijn degenen die grapjes maken’. Een meisje ligt te sterven – haar glibberige ingewanden zijn op de straten uitgesmeerd; een lezer wordt gedwongen om te lachen.

De veelheid aan personages en aan incidenten (zoveel dat de Gee haar roman halverwege pauzeert om de hoofdlijnen nog eens op een rijtje te zetten voor de verstrooide lezer) doet denken aan haar verhalenbundel ‘Kamermensen’. De personages uit die mozaïek zitten in hetzelfde schuitje als deze uit ‘De kus van een clown’. Allemaal krioelen (of hinkelen) ze rond, op zoek.

Antwoorden op je levensvragen zal je bij Annemarie de Gee niet vinden, noch authentieke emotie of stilistisch meesterschap. Wat ze je wel voorschotelt, is een pittig romandebuut, opgediend met een stevige kwak humor. Laat het je smaken (en verslik je niet in de korte zinnen)!

Details Fictie
De kus van een clown
Auteur: Annemarie de Gee
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
176