Anna Van der Cruyssen, 'Ik wil niet meer'

Onsamenhangend maar innemend

Wie de voorbije twee zondagavonden keek naar 'De Bleekweide' weet wie Anna Van der Cruyssen is. Wie trouw de weekendedities van De Morgen leest, ook. Indien niet: Van der Cruyssen is een psychotherapeute die werkt bij 'De Bleekweide'. In haar boek 'Ik wil niet meer. Waarom we met elkaar moeten praten.' geeft ze ons een inkijk in haar therapeutische praktijk. Ze schetst uiteenlopende situaties waarmee de mensen die beroep op haar doen te maken hebben en zet die af tegen een wat meer theoretisch kader. Het boek bundelt verhalen, foto's, tekeningen en rakende woorden. Niet altijd even samenhangend, maar het laat wel een indruk na.

Ieder mens draagt een rugzakje, gebeurtenissen uit het verleden die je meesleept op je huidige pad. Niet iedereen heeft de kracht of de mogelijkheid om die last alleen te dragen, dat bewijst ook de steeds groeiende aandacht voor geestelijke gezondheidszorg. In de televisieversie van 'De Bleekweide' krijgen de kinderen en jongeren in therapie een gezicht, dat is in het boek niet het geval. Van der Cruyssen gebruikt geen volledige namen, ze vertelt anonieme maar heel concrete verhalen van voornamelijk kinderen en jongeren. In een aantal pagina's geeft de psychotherapeute ons een inkijk in het hoofd van kinderen van gescheiden ouders, gepeste of eenzame jongeren of nabestaanden van een zelfmoord.

Het wordt al snel duidelijk dat het soms niet gemakkelijk is om de zaken waar mensen mee worstelen op enkele bladzijden samen te vatten. Omdat we niet de hele context kennen, zijn sommige verhalen uit 'Ik wil niet meer' wat onsamenhangend. De indeling in hoofdstukken biedt weinig duidelijkheid. In sommige verhalen is de concrete situatie duidelijk door de wisselende typografie, in andere dan weer niet. Ook het vertelperspectief verandert, waardoor het telkens even zoeken is. Niet erg, maar af en toe wat verwarrend en incoherent.

In het boek laat Van der Cruyssen niet alleen kinderen of jongeren aan het woord. Ze schrijft ook eigen ervaringen neer zoals in 'Ochtendwandeling' en af en toe vertelt ook een volwassene zijn verhaal. Op gele pagina's die tussen de hoofdstukken zitten, de 'uitleiding', staat wat verdere toelichting bij verschillende thema's, ook aan de hand van concrete voorbeelden. Zo is er een stuk over 'jezelf zijn' of staan er vijf mythes over pesten opgelijst. Van der Cruyssen heeft ook verschillende paginagrote (kinder)tekeningen opgenomen in 'Ik wil niet meer' die soms meer zeggen dan de begeleidende tekst.

Los van de manier waarop de verhalen zijn neergeschreven, zijn wij ervan overtuigd dat iedereen iets uit het boek kan halen. We hebben geen ingelepeld antwoord gekregen op de subtitel van het boek ('Waarom we met elkaar moeten praten') maar lezen wel een hoopvol en positief verhaal over wat therapie kan doen. Het is nog net geen reclamepamflet voor therapie, maar we hebben 'Ik wil niet meer' wel met een subtiele innerlijke glimlach en veel stof tot nadenken uitgelezen. Mission accomplished, denken we dan.

Details Non-fictie
Auteur: Anna Van der Cruyssen
Uitgeverij: De Bezige Bij Antwerpen
Jaar:
2013
Aantal pagina's:
237