Andrew Michael Hurley, 'Duivelsdag'

Die duivelse vertalingen toch!

Wie het verre Engeland van west naar oost doorsteekt, komt geheid op de ene na de andere heuvel een gigantische hoeveelheid schapen tegen. Net zoals de kuddes koeien die je in Vlaamse velden aantreft, lijkt het Verenigd Koninkrijk - vanaf volgend jaar weer te bezoeken met een visum - gevuld met ooien en lammeren. In sommige gebieden tellen de dorpjes meer schapen dan inwoners. Deze desolaatheid roept Andrew Michael Hurley op in ‘Duivelsdag’.

Hurley scoorde hoge punten met zijn debuut ‘De loney’ uit 2016 en won er zelfs de British Book Industry Award mee. ‘Duivelsdag’ blijkt al meteen zijn moeilijke tweede, alsof de duivel ermee speelt.

Met de verhaallijn is gelukkig niks mis. Hurley schets de Endlands, een afgelegen gebied in Lancashire, woonplaats van de schrijver nota bene, waar een zeer kleine gemeenschap zich met hun tradities verweert tegen de elementen maar evengoed tegen het ontastbare en het onbekende. Er wordt hand in hand geleefd met het idee dat de duivel een aanwezige entiteit is die met alle mogelijke middelen op afstand moet worden gehouden.

Soms lukt dat, soms niet.

Hoofdpersonage John Pentecost keert met zijn zwangere echtgenote én een dubbele agenda terug naar de Endlands. Enerzijds moeten de schapen van de ver weg geleden velden gehaald worden. Anderzijds wil John zijn plaats opnemen die de traditie van hem verwacht, maar te pas en te onpas steekt het onverklaarbare de hoorns op.

Alles bij elkaar heeft Hurley een aangename thriller geschreven. We moeten wel eerlijk zijn: lees ‘Duivelsdag’ niet, maar lees ‘Devil’s day’. De vertaling die wij voorgeschoteld kregen doet dit boek absoluut geen eer aan. We hebben het zelfs niet over het Nederlandse taalgebruik waar te pas en te onpas nou in plaats van nu wordt gebruikt. De vertaling laat ettelijke steken vallen in het al dan niet correct vertalen van essentiële omschrijvingen. Een cutting in een landschap kan je perfect beschrijven, zelfs in een enkel woord. Een uitdrukking als ‘The works’ vertaal je niet als ‘Dat werk’. Dat werkt niet. Je ziet de volledige Engelse zin vaak doorheen de vertaling en dat is nooit een meerwaarde. Meer zelfs, het maakt het lezen echt geen pretje. Jammer genoeg is ‘Duivelsdag’ op deze manier een moeilijk te verteren tekstbrok geworden.

Wie in de zomer graag een thriller leest, kunnen we misschien ‘Devil’s day’ aanbevelen. ‘Duivelsdag’ had een betere vertaling verdiend.

Details Fictie
:
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
315