Alain Ayroles, Bruno MaÏorana & Thierry Leprévost, 'D 2: Lady D'angerès'

De vertrouwde Dracula anders

Nog maar eens een Draculaverhaal vertellen is niet zonder risico. Er zijn zoveel voorbeelden, zoveel boeken, films en strips die vooraf gingen. Een mens moet lef hebben om de übervampier te lijf te gaan. Moed, hartstocht en doorzettingsvermogen. Een nieuwe ader aanboren in een lichaam dat maar al te vaak uitgezogen werd.

De stripreeks 'D' is aan haar tweede deel toe en tot onze verbazing blijft dit ons boeien. Fel boeien. Vreemd, want volledig origineel is dit niet. Uiteraard overschaduwt de originele Dracula – die van Bram Stoker uit de 19de eeuw – het volledige verhaal. Bewust zelfs: scenarist Alain Ayroles vertelt letterlijk de ontstaansgeschiedenis van graaf Dracula. Hoe deze een leger aanvoerde en de vijftigduizend soldaten van de sultan versloeg. Exact wat we zagen in Francis Ford Coppola's 'Bram Stoker's Dracula' – een majestueuze film, waarmee deze strip nog meer gemeen heeft. Niet in het minst de intens donkere, tragisch romantische sfeer. De 19de eeuw is alomtegenwoordig. In de kostuums en belangrijke interieurs, maar vooral in haar gravitas. De mensen spreken in belangrijker woorden, emoties worden verzwaard door Victoriaanse zeden. Alles is net dat beetje ernstiger. Grootser, grotesker misschien.

Geleidelijkaan merk je hoe de klassieke Dracula zijn weg vindt in deze stripreeks. De link met het originele boek is ingenieuzer dan het eerste deel deed vermoeden. Het lijkt alsof 'D' een poortje gevonden heeft, een sluipweg waarop het subtiel haar eigen lijnen uitschrijft. Zonder pretentie maar met tonnen respect bouwt de reeks het universum van de vampier verder uit.

Maar bij momenten durven we twijfelen. Soms lijkt een en ander af te dwalen in foutere voorbeelden, zoals 'True Blood', tijdens haar latere seizoen waarin het gewoon te veel werd. Te veel karakters, te veel magie, te veel loze woorden, te veel actie. Te weinig emotionele onderbouw. Die momenten van twijfel drukken zich echter nooit door. Ayroles schrijft zijn verhaal op de grens van cliché en vernieuwing. Tot nu toe blijft hij aan onze kant. De goede.

Het helpt dat hij geholpen wordt door een getalenteerd tekenaar – Bruno Maïorana – en een ronduit geweldige inkleurder – Thierry Leprévost. Als het verhaal iets te veel sleept, trekken de tekeningen je er weer in. Pagina 24 is het beste voorbeeld. Het klamme aristocratische paleis waarin de Britse aristocratie zich terugtrok, omgeven door grijsgroene grasvelden en donkere mist, is perfect in haar gotische sfeer.

We vertellen hier niet alles – bijna niets over het verhaal. We laten weg hoe het zit met Lord Faureston – de vampier uit deel één – we willen niet zeggen hoe de Afrikaanse expedities van Richard Drake het verhaal een nieuwe, intrigerende richting uitsturen. Noch gaan we dieper in op het helse blauw of de aandoenlijke vastberadenheid in de tekeningen. Over Lady D'Angères blijven we stil – ze is sexy en mysterieuze, meer moet je niet weten. Ontdek het zelf.

'D' zal de liefhebber van klassieke vampierenverhalen niet teleurstellen. Echt meesterlijk is het nog niet – we wachten af. Maar voor wie net als ons genoeg heeft van de huidige stortvloed aan postmoderne horrorclichés, is dit het perfecte medicijn.

Details Strips
Auteur: Alain Ayroles
Auteur: Bruno Maïorana
Auteur: Thierry Leprévost
Uitgeverij: Silvester Strips
Jaar:
2013
Aantal pagina's:
64