Joost Vandecasteele & Jeroen Los, 'Bella'

Strip of geen strip, wat maakt het uit?

We bespreken 'Bella' hier als was het een strip. Hoewel het dat wellicht niet helemaal is. Er is wel tekst - veel tekst, niet in ballonnetjes maar gewoon op de pagina gedrukt - en er zijn tekeningen, maar die kan je evengoed vergelijken met illustraties uit een boek. Toch noemen we 'Bella' een strip. Omdat wij, striplezers, 'Bella' willen bezitten. We benoemen het als van ons. Want we vinden dit goed. En uiteindelijk maakt het allemaal niks uit.

'Bella' werd geschreven door Joost Vandecasteele. Eerlijk is eerlijk, wij, nog altijd diezelfde striprecensent, hebben nooit iets van Vandecasteele gelezen. Vergelijkingen met zijn eerder werk zal je hier niet vinden. Is dit beter dan wat voorafging? Anders? God weet het. Wij niet. Ons oordeel is maagdelijk onbezoedeld. En zonder vooroordelen kwamen we al snel tot de conclusie dat dit geweldig is. 'Bella' is een schreeuw. Een hilarisch maar daarom niet minder pakkend betoog over wat de wereld is en waar ze naartoe gaat, of zou kunnen gaan. Over aliens die misschien niet eens zo ver boven de stratosfeer zweven. Over porno met huilende mensen. Over de wereld die verandert op een donderdag. De toekomst door hedendaagse ogen.

'Bella' is de titel en de naam van een personage. Een zesjarig meisje dat opgroeit in die nieuwe maatschappij – een wereld waarin de kinderen zoveel slimmer zijn dan de volwassenen. Bella zwerft over de snelweg en verkent zo het nieuwe Amerika. De nieuwe wereld. Bella groeit op, wordt volwassen, verliest aan belang en wordt minder nieuw. Bella staat centraal, de strip werd naar haar vernoemd, maar toch gaat dit werk niet over haar. 

Want 'Bella' - de pagina's, de tekeningen, de tekst - is geen verhaal van a tot z. Vandecasteele denkt en schrijft. Op de achterflap staat dat dit werk ontstond als ‘een luidop voor te lezen boek’. Een monoloog. Dat houdt steek. Ergens dachten we aan tijden waarin beatniks lange gedichten reciteerden over “the best minds” van hun generatie. Toen anarchistische gestructureerde zielen naar de maatschappij keken en luidkeels een oordeel velden. Modern, geschreven en gesproken in niet-literaire taal, maar in vlot rollende zinnen die de definitie van literaire taal zinloos maakt.

Ach, kijk, 'Bella' heeft ons liggen. We lazen het, we keken naar de tekeningen – en ja, de tekeningen van Jeroen Los zijn van belang. In donker, zwart en bijna babyblauw schetsen ze de toekomst van Bella. En van Vandecasteele. De woorden spreken voor zich, maar zonder wat je ziet, is de tekst anders. Meer dan illustratie.

Maar dus – 'Bella' heeft ons erg gefascineerd. Het is geen boek, geen literatuur, en wellicht geen strip. Maar een tekst – eentje om geregeld opnieuw te bekijken. Wij lazen het al twee keer, en telkens hebben we gelachen, want hoewel donker is Vandecasteeles toekomst absurd hilarisch. De tweede keer ontdekten we ook meer. In de gedachtegang van de schrijver gaan veel betekenissen – veel bedenkingen bij wat er eigenlijk en in godsnaam aan de hand is – verborgen.

'Bella' is bijzonder en intens dringend. Geen boek om uit te lezen maar om opnieuw en opnieuw mee te maken. Een ervaring, een monoloog, een boek, een strip, iets.

Details Strips
Auteur: Joost Vandecasteele, Jeroen Los
Uitgeverij: Lebowski Publishers
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
96